na druk jeszcze za wcześnie…

1 września 2012, sobota. Kiedy zniosłam ze strychu ostatnie pięć z sześćdziesięciu segregatorów zawierających całe moje życie i otworzyłam laptop właśnie syn napisał, że już jest w Amsterdamie na lotnisku i zaraz wylatuje do Los Angeles. Odetchnęłam, bo ostatni tydzień po dowiedzeniu się zarżnięciu ok 50 tubylców w tym dzieci i kobiet maczetami, kamieniami, dzidami, spaleniu żywcem w domach całych rodzin i bydła nie chciał jak i cała amerykańska ekipa już być w Kenii, mimo, że jak wylądowali w Nairobi wydawało im się, że jest to najbardziej cywilizowany kraj Afryki z, trzech, jakie dotychczas odwiedzili. Obiecał, że zaraz po dotarciu do domu da znać i faktycznie napisał o 20 maila o szczęśliwym lądowaniu w LA.
Tymczasem Marek opowiadał na Skypie, że mama przyszła do niego do kuchni wspominając, że bardzo się cieszyła, że wybuchła wojna i że nie musi iść do szkoły. A mówi się, że dzieci mają większą wyobraźnię, niż dorośli.
Nie mam pojęcia, jak mam się zabrać do tych segregatorów w których najcenniejsze jest to, że znam zakończenie, co przecież jest chyba podstawą każdej opowieści i staję się automatycznie dzięki temu Panem Bogiem dzierżącym los ludzki. Niestety, nie bardzo mogę to wykorzystać. Umberto Eco podobno przygotowywał sobie nawet obraz nieba towarzyszący faktom, które opisywał, a niebo jego narodzin dokładnie sporządził mu jakiś astronom. A ja przecież nie mam na to wszystko czasu. Nawet nie mogę chronologicznie, jak Henry Miller, bo nie zdążę przed śmiercią.
Wyszłam do ogrodu upewnić się, czy niebo jeszcze istnieje, ale było tak czarne, lampki solarne w nasturcjach ledwo widoczne, jakby miały zaraz zgasnąć z wycieńczenia. Tak też się czuję patrząc na segregatory wymagające ciszy i skupienia.
W południe przestało na moment padać i przed domem przejechała kawalkada aut z balonami, a ze strażnicy doleciała powtarzana na wszelkie wiejskie uroczystości melodia, która, od kiedy pamiętam, zawsze jest taka sama. Ponieważ istnieje tutaj zwyczaj stawiania na skrzyżowaniach dróg stolików z alkoholem gdzie narzeczeni muszą się wykupić, by pozwolono im na dalszy etap jazdy do kościoła, zrobił się gigantyczny korek mieszający radosne klaksony gości weselnych z poirytowanymi sygnałami zaskoczonych oczekiwaniem kierowców samochodów, które wciąż od strony Krakowa nadjeżdżały. Na wsi deficyt ciszy jest ogromny. Nie równoważy go nawet niedziela z religijnym zakazem koszenia trawników i włączania pił elektrycznych, ponieważ hańbą każdego domu jest brak kotletów schabowych, które po przyjściu z kościoła trzeba tłuc.
A mówią, że tylko spokój może uratować