na druk jeszcze za wcześnie…

„Ekran kontrolny” nie przynosi niczego nowego w twórczości Jacka Dehnela, nie rozwija, zadawało się, obiecujących w poprzednich utworach możliwości, nie wzbogaca poznawczo ani samego autora, ani na planie szerszym wypowiedzi wstępującego jego pokolenia, które Jacek Dehnel reprezentuje.
Jeśli, czytając jego wszystkie tomiki miałam jakiś wzgląd na młodzieńczy, niedojrzały charakter jego utworów, na roztaczane feromony „arytysty-jeszcze-dziecka” – [...]

[Read more →]

AKT VI
Treść się nie kończy: trwa jednakowo
to rozpoczęte, co wstało z nicości.
Wątek nieważny to ten, co przemija:
zostawia ślady domniemania. Nową
jakość ma twarz. Twarze gości
co się otarli, nie są realne: oni nie byli.
Rozkosz, to stan szczerości tylko
ulokowanej w pewnej, znośnej,
okoliczności. Ma się nijak.
Ratuj, ją ratuj swym skrzydłem motylim!
Starczą ci znaki opiekuńcze,
te nikłe w skutkach, nieistotne.
Nawet ich [...]

[Read more →]

„Dopplera” przeczytałam pod wpływem prozy poetyckiej „Cyklist” Przemysława Owczarka, któremu cytat z prozy Norwega patronuje. Natomiast Erlendowi Loe patronuje Robert Frost i fragment ze „Stopping By Woods On A Snowy Evening”, ściślej, kończąca wiersz zwrotka, jak to las kusi, ale wymaga, by pozostawić przed wejściem w niego siebie, a bohater wiersza jest niezdecydowany, zapowiada zupełnie [...]

[Read more →]

AKT V
…drogą zdeptaną wejdziesz we mnie, pisząc wiersze.
W mój czas i w ciało, i w fantasmagorie,
aż się nierozerwalnie stopi jedność. Że,
nic w nas nie będzie pierwsze?
I że nic nie jest wtedy twoje?
Ścieżką na skróty, którą ludzie i zwierzęta
idą, nie patrząc na kwitnące głogi,
w szklanej kuli jest przestrzeń zamknięta,
płatki wirują wiatrem znikąd, tak i słowna pointa
obnaża [...]

[Read more →]

AKT IV
Widzisz, ach, widzisz całe zmarnowanie?
Jak lunatycy błąkamy się w sobie,
aż nas obudzi cisza oddalenia,
skąd nie dochodzi nic. Brak sumienia
to jeszcze nie powód, by się w zakamarkach
usprawiedliwień nie szwendać jałowo,
choć żadne słowo nic już nie oznacza,
wołacz to przypadek, nie ma w sobie drgań,
i kiedy mamy nagość permanentną
nie maskowaną miną, nawet skórką gęsią,
zimno przenika przez [...]

[Read more →]

Nigdy chyba w historii świata literatury nie było, jak dzisiaj, tylu pisarzy pozbawionych talentu literackiego, którzy mimo tego braku, uprawiają z powodzeniem swój zawód i nagradzani są prestiżowymi nagrodami.
Czytając sprzed pół wieku „Dziennik” Anny Kowalskiej pieczołowicie wymieniający wszystkie pokusy mające na celu zwabić pisarzy do powrotu z emigracji do zmienionej już ustrojowo Polski, nie można [...]

[Read more →]

Ostatnia książka Michała Olszewskiego nie kontynuuje, pamiętanych z jego debiutu – oprócz kilku bardzo ładnych fragmentów zauważonych przez Jacka Dukaja w recenzji dla „Tygodnika Powszechnego”- ambicji artystycznych. Jest jakby cała już wchłonięta w jakiś autorowi właściwy ton mentorsko- diagnostyczny. Jest już cała pożarta przez socjologię, łopatologię i stawianie pryncypialnych pytań. Szkoda wielka, bo opowiadania „Do [...]

[Read more →]

AKT III
Wiatr bezruch starł i płatki z drzew postrącał,
bogaczom wwiał pogodę biedną,
uwolnił pąk, jak dzień z miesiąca,
by w nim mógł kryć się łabędź z Ledą,
by się plątały z puchem białe płatki
niemo, bo to jest domniemanie raczej,
tak, jak zamknięte w niewidzialne klatki
niebezpieczeństwo słownych znaczeń,
a oni co? Gatunek pomieszany
i dalszy ciąg, to delikatność złudna,
śmierć trwa
i wskrzesi ją [...]

[Read more →]

Miałam już dawno napisać o tej książce, ale skoro autor właśnie wydaje kolejne utwory, warto teraz przypomnieć te debiutanckie opowiadania, słusznie nagrodzone wtedy, gdy w Polsce szalał postmodernizm i literackie tzw. roczniki siedemdziesiąt, oprócz słynnej „Heroiny” Tomasza Piątka, błąkały się w literackim relatywizmie i absurdalnej fantazji.
W debiucie Olszewskiego liczy się przede wszystkim świeżość, wielki wysiłek [...]

[Read more →]

Schodzenie polskiego kina na psy, bez względu na to, przez które pokolenie reżyserów jest tworzone, najlepiej prześledzić na filmach kręconych w oparciu o literaturę piękną.
Film „Lekcje pana Kuki” to zekranizowana niemiecka powieść o tym samym tytule. Powieść nagrodzona na Zachodzie, napisana bardzo dobrze, z dużym wyczuciem kładzionych akcentów na celne spostrzeżenia i z pierwszorzędnym wyborem [...]

[Read more →]