na druk jeszcze za wcześnie…

“(…)Nie pamiętam tej kobiety, w której chodzę
i z którą sypiam. Cudzym oddycham, w cudze
włosy wsuwam dłonie. Kim piszę,
kim będę to czytać?”
[Łóżko, w którym leżę, puste]
Tak napisała Julia Szychowiak w zbiorze wierszy „Po sobie”, uhonorowanych nagrodą Silesiusa 2008 za poetycki debiut
Minęły dwa lata i w najnowszym tomiku Julii Szychowiak pytanie to powtarza się nieustannie, niemal przy [...]

[Read more →]

On zmarł
pies już nie będzie
mu spał na ziemniakach
by nie zamarzały
przez zimę
on zmarł
stary bękart -
ten drań. Ponieważ
nie ma nic
w nim wierzytelności w niczym
więc
na śmierć
jest chory
on
sieroce kuriozum
braku
żywego tchnienia
cały jest niczym
on zmarł -
skurczona skóra.
Głowę połóż
mu na krześle
a nogi na innym
tak dynda
jak akrobata
Miłości brak.
Utracił więc
ją, jest nieznośny -
bowiem
musi się golić
uprawiać miłość,
w środku wyje
w upadku i trwodze -
urodził go człowiek
i [...]

[Read more →]

Jeśli Jean Baudrillard, badając współczesne społeczeństwa konsumpcyjne dochodzi do paradoksalnego wniosku, że nadprodukcja, obfitość w erze, zdawałoby się powszechnej szczęśliwości w zaspokojeniu potrzeb tak ogromnej liczby ludzi, wzmaga światowe ubóstwo, to coś podobnego dzieje się właśnie z polską poezją, której zaistnienia w takiej obfitości nasz kraj nigdy nie doświadczył i zarazem takiego jej upadku. Na [...]

[Read more →]

Dobrze by było mieć w najnowszej literaturze takiego bezkompromisowego Chrystusa, który biegałby z biczem satyry po wszystkich literackich skupiskach i roznosił w proch ich sprzedajność i chytrość. Niestety Jaś Kapela zawsze jest tym tłumem sprzedawczyków, tymi faryzeuszami, którzy w własnym łonie hodują własnego Hrystusa, który powołany jest tylko po to, by udowodnić światu, że nic [...]

[Read more →]

Przewrotny tytuł zestawu najnowszych wierszy 89 letniej poetki nie zostawia żadnych wątpliwości: wszystko jest jasne, wyjaśnione i oczywiste. Drugi człon tytułu jest zwykłą kokieterią jedynie. Wiersze, nawet jeśli zawierają w pewnych momentach tembr perswazji poetyckiej w pytajniku, dają zawsze jednoznaczną odpowiedź, pewność i żadna kontrowersja nie ma w nich miejsca. Podobnie recepcja poezji i [...]

[Read more →]

Anna Wieser nie jest wprawdzie jeszcze sztandarowym produktem dyżurnym, który może bez czytania i kompromitacji za nie przeczytanie jury po całej Polsce w konkursach nagradzać i drukować w ciemno jej wiersze po gazetach, ale na tych zalążkach – nominacja do głównej nagrody Jacka Berezina, druga nagroda w tym roku na konkursie w Kutnie, wyróżnienie drukiem [...]

[Read more →]

Nudnych, nijakich i bezbarwnych osobowości z pewnością ludzkość na przestrzeni wieków wyhodowała wystarczająco dużo, którzy w pokorze niezaistnienia jako artyści odeszli w mroki niepamięci pozostawiając pola postaciom barwnym i twórczym.
Dopiero dwudziesty pierwszy wiek literatury polskiej zdecydował się na naprawienie tej niesprawiedliwości dziejowej uruchamiając nakładem dużego publicznego wysiłku i kosztów sieć warsztatów poprawnego pisania, które z [...]

[Read more →]

W ostatnim filmie Romana Polańskiego można doszukiwać się, jak chcą krytycy, powiązań z innymi arcydziełami tego reżysera, jednak jest osobnym, integralnym utworem, najświeższą wypowiedzią artystyczną, noszącą charakterystyczne rysy dojrzałej twórczości perfekcjonisty i moralisty.
Film stawia pytanie o wolność artysty w świecie tak skomplikowanym, pełnym sprzecznie działających w nim sił, gdzie krzyżują cię ciągle strefy wpływów i [...]

[Read more →]

Siedemdziesiąt wierszy w tym tomiku podobno oczekiwano z niecierpliwością i otrzymały od recenzentów najwyższe oceny. Nie powstrzymano się od określeń „wybitne”, „mistrzowskie”, „rewelacyjne”, „genialne”. Krzysztof Siwczyk wręcz składa daninę Redaktorowi Naczelnemu Literatury na Świecie z takich oto słów:
„(…)Drogi Piotrze, Dni i noce, tom Twoich wierszy, na który czekaliśmy dziesięć lat, wydaje mi się książką pyszną,(…)
Na [...]

[Read more →]

Kiedy u normalnego śmiertelnika zachłyśnięcie się dniem codziennym w czasach, w których żyje, może prowadzić do dezintegracji, rozbicia i socjologicznej alienacji z powodu natłoku impulsów zewnętrznych, których nie jest w stanie pojąć, ani przetworzyć, to ten nadmiar jest jeszcze bardziej niszczący, jeśli śmiertelnikiem jest na dodatek poeta.
Nieprzetrawienie ponowoczesności i wszystkich współczesnych sztuce –izmów u poety [...]

[Read more →]