na druk jeszcze za wcześnie…

Dyplom absolwenta Akademii Sztuk Pięknych w czasach późnego Gierka, wskutek pewnie niesłychanej nadprodukcji artystów – gdyż był to najłatwiejszy i najprzyjemniejszy chyba sposób na życie szczególnie na prowincji, gdzie znali się wszyscy i dzielenie państwowych dotacji było najłatwiejsze – nagle, mocą odgórnej ustawy, nie był wystarczającym dokumentem do zakupu zagranicznych farb w specjalnych dla artystów [...]

[Read more →]

Boże, jak pięknie Paul Valery pisał o ciele ludzkim w malarstwie!
Rembrandt wie, że ciało jest z błota; światło przemienia je w złoto. Zgadza się na to, co widzi: kobiety są tym, czym są. Wybiera najczęściej ciała opasłe albo wynędzniałe. Nawet te nieliczne piękności, które malował, swoje piękno bardziej zawdzięczają jakiejś emanacji życia niż formie. Nie [...]

[Read more →]

Sztuka stanu wojennego odchodzi od indywidualizmu i staje się sztuką dla dobra narodowego.
Pokusić się o analizę tego zjawiska byłoby samobójstwem literackim, poprzestanę jedynie na wspominkach, gdyż utraciłam pewność siebie po wpisie polskiego pisarza Jakuba Żulczyka na „kumplach”, jakoby niezrealizowani pięćdziesięcioletni malarze okupywali ubikacje krakowskich modnych knajp w celach pozyskania nienależnego im (pewnie za karę za [...]

[Read more →]

Zależy, w które części Polski trafiali absolwenci liceów plastycznych i kółek domów kultury przygotowujących na studia, których rozpoczęcie edukacji wyższej przypadło na początek słynnej gierkowskiej dekady.
Po buncie robotników gdańskich nastąpiła wymiana władcy na równie urodziwego i mądrego, jednak wraz z gorącą głośną prośbą o pomoc tych, których jeszcze nie zmasakrowano i wymordowano (jak to przy [...]

[Read more →]

Właśnie wydana książka „Matisse i Picasso” Jacka Flama – sugerująca symetrie dwóch nakładających się czasowo aktywności malarskich ubiegłego wieku we Francji – prowokuje do przekłamań.
„Tygodnik Powszechny” posuwa się nawet do wartościowania religijnego, od czego na całe szczęście książka jest wolna.
Andre Malraux wielokrotnie pyta w rozmowach z Picassem o sacrum, ale to jest pytanie w powietrze, [...]

[Read more →]

Mój początek, moje apocalypto to 25 sierpnia 1948, na kilka lat przed moim urodzeniem. Na światowy Kongres Intelektualistów do Auli Politechniki we Wrocławiu zjechał mój dziadek z moją mamą. Tam poznała mojego ojca, studenta politechniki.
Oprócz nich pojawili się: I. i F. Joliot Curie, G. Dubamel, Vercors, Le Corbusier, P. Picasso, F. Leger, J. L. Barrault; [...]

[Read more →]

Jak pisze Paul Auster w „Wynaleźć samotność” ludzie z dobrą pamięcią nie muszą sobie niczego przypominać, ponieważ niczego nie zapominają.
Podaje przykład Marcela Prousta.
Mimo, że wszystko pamiętam i jak Samuel Becket mogę się poszczycić nawet pamięcią życia płodowego, moja pamięć odnośnie percepcji sztuk plastycznych niestety musi ograniczyć się najwcześniej do lat siedemdziesiątych.
Wprawdzie w liceum plastycznym zabawialiśmy [...]

[Read more →]

Oglądając wielkie kulturalne imprezy dzisiaj, mające na celu podobno ocalenie, ujawnienie i naznaczenie tych, którzy rozwiną, rozkwitną i twórczo zaświadczą czasy w których żyjemy, powątpiewamy: czy to aby właśnie ci?
Czy nie było innych, których miejsce zajęto?
Gdy po wojnie dzielono świat kurtyną z żelaza, a to, co pomagało artystom przetrwać okupację i świadomość nowego podziału politycznego [...]

[Read more →]

Wydane w ubiegłym roku przez “Twój Styl” wybranych czterdzieści wywiadów najbardziej reprezentujących poglądy na sztukę Andy Warhola z dwustu, jakich udzielił, to potwierdzenie wszystkiego, co Jean Baudrillard w “Spisku sztuki” ujawnił.
Warhol jako zapowiedz stanu dzisiejszego w czasach, kiedy raczkujące video i dostępność technologiczna laika pozwalała na użycie nowoczesnego medium w zastępstwie środków konwencjonalnych, to nie [...]

[Read more →]

Początek roku frustruje brakiem zrozumienia.
Skrzynka pocztowa konwencjonalnie dostarcza papierowe zaproszenia na wystawy. W piątek neo backon.
W poniedziałek neo pop art. Neo konceptualizm. Neo futuryzm. W Muzeum grafiki (wprawdzie nie te, ale zawsze), Rembrandta.
A galerie chcą być awangardowe. Zgodnie ze słowami Havla, że tkwimy jeszcze jak nic w post komunizmie, wszystkie dekonstrukcyjne podrygi w stylu Slawoja [...]

[Read more →]