na druk jeszcze za wcześnie…

Utracona przyjaźń
nigdy nie wróci,
fałszywy jest miraż
wznawianych uczuć,
fałszywe powroty,
i znów porzucenia…
Nikt nie da za darmo, bez myśli i o tym
rewanżu z naddatkiem, bez żądz i kupczenia.
Nikt nic nie poświęci, nie odda ci gratis
bez targu rachunku, byś płacił z haraczem.
Nie biorąc nic w zamian
nie myśląc o stracie,
możliwość kochania
da tylko przyjaciel…
tekst na podstawie „Fado Corrido”
wyk. Vicente da Câmara [...]

[Read more →]

SKANDAL W PRZYRODZIE
…gdy głupcom mówią wrony
że miłość to stany
zapalne, feromony
niewyżytej panny,
nie wierz. Młody Bóg,
wstaje, by przekroczyć próg;
tam, nareszcie
jest to miasto. W cudzym mieście
znajdziesz mnie taką samą:
pór roku nie ma. (Pamięć
nie stwarza, więc spotkanie
jest już odbyte). To właśnie jest transgresji krawędź.
Przekrocz ją, tak jak rzekę.
Most ułatwieniem, lecz,
jesteś cudzym człowiekiem.
Człowiek: podmiot i rzecz
równocześnie. Jak
kochać mój i [...]

[Read more →]

MDŁOŚCI
Oto betonu blok
podniebny. Śnieg skrywa nogi,
w kałuży mokry
od zmian sezonu. W kroplach
sopli zimy, jak smutek
nietrafionej meteorologii.
Czerń kruków… paśników miejskich przystań
(choć ptak królewski, to gawroni
tak, jak chuligan i jak złodziej)
w błocie, wśród wydzielin ludności…
Z reklam, z gazet, z nie czytanych nigdy ksiąg,
z tych barwnych potraw – tylko mdłości -
i, są w optyce, czymś zbyt bliskim,
jeśli się [...]

[Read more →]

APOLOGIA
Życie moje się kończy. Niewiele
barwność zmieszała losom złym szyki
(miałam już wolność w mroczną niedzielę,
lecz tak się trudno zabijać w weekend).
Tam, gdzie zebrane są świata kody i tajemnica wstydliwie znika,
nagle rozpryska układ scalony. A falsyfikat, ciągle za młody,
światłem się błąka w świątyń portykach.
W tym aksamicie, kiedy się zdaje,
że nie ujrzymy już więcej świtu,
magma przeciwieństw ogniem umai
Sieć [...]

[Read more →]

ODA DO HAGGIS, CZYLI DO SZKOCKIEJ KISZKI
Piękna twarz szczęśliwej kiszki
wśród puddingów tylko błyszczy.
Wielbią ją wybredne pyski,
lagę siekaną.
Flak w jelicie dymi wszystkim,
długi, jak ramię.
Jęk wydaje pod nią misa,
wzgórze siedzeń. Przy niej przysiadł
patyk z rożna: pęka rysa
(nim naprawić młyn
też można). Cieknie miodowa
ciecz. Lśni, jak bursztyn.
Nóż z talentem tnie w ferworze,
przekłuwa się, by w oporze
wejść w sokoupojne wnętrze!
W [...]

[Read more →]

ZIMOWA WYLICZANKA
… wszyscy odeszli jak w modlitwie
odchodzą słowa w Dziurę Czarną,
Kosmos, to jeszcze nie z podziwem
umierający Byron.
…wszyscy odeszli. Się nie dziwię!
Masa Krytyczna niekonieczne
wsysa złakniona, głodna wieczne
opium chorego snu Coldrige’a.
… ach, niema, nie ma i nie będzie!
echo to czkawka martwych planet,
sonda przemierza jak narzędzie -
z trucizny jelit w ogród Burnett.
Odeszli, by nie wrócić wcale,
koła wytrącił z [...]

[Read more →]

Pogrzeb
*
Jestem samotna i dużo czytam. Niedawno przygarnęłam szczeniaka po przeczytaniu powieści Olgi Tokarczuk i nazwałam go Ohydek Sudecki. Ludzie z niesmakiem oglądają się, gdy przywołuję go na ulicy i dają do zrozumienia różnymi grymasami na twarzy, że ja nie kocham swojego psa, skoro go tak nazwałam. A ja go bardzo kocham i próbuję wszelkim skromnymi [...]

[Read more →]

ZABICIE PORFIRII
And yet God has not said a word!
Robert Browning ” Porphyria’s Lover”
Rany boskie, boskie rany
zamilknięto i milczące
umierały. Umieramy,
nie dajemy w żarnach mące
się wysypać bez młynarzy
pomielonych w żarnach krwawych!
Rany boskie, oto nędza!
Tak się zdarza od zarania,
że męczeństwo tylko w rzęsach
snu grabarza, co kochania
cud na zwłokach poprzysięgał,
wcześniej żarł je, tak jak rdza:
żarł kochanki krwawe tkanki,
wciskał się [...]

[Read more →]