na druk jeszcze za wcześnie…

Tego upalnego lata w drugiej połowie czerwca na egzamin wstępny zjechała artystyczna młodzież z całej Polski.
W obszernym holu szkoły wyższej, gdzie nagle pojawiło się kilkaset osób, nie było miejsca nawet na emocje. Znałam już ten hol, miesiąc temu przytaszczyłam tu moje prace plastyczne składające się z introligatorskiej teczki A0 i trzech obrazów olejnych dużego formatu. W teczce były moje rysunki studyjne na brystolu, papierze pakowym, szkice akwarelowe, kompozycje temperowe i odbitki graficzne w technikach metalowych takich jak akwatinta, akwaforta i sucha igła. Dołączyłam też zdjęcia rzeźb w glinie. Recepcjonistka ze skwaszoną miną wyjęła z półeczki na ścianie kawałek tłoczonego drewna zakończonego kluczem i podała mi numer pokoju na końcu korytarza, gdzie położyłam to wszystko w jakimś kącie, dodając swoje do i tak przepełnionego już pokoju podobnymi eksponatami. Rzuciłam okiem na pełny petów talerz popielniczki na niklowanej nóżce, potem na gipsową rzeźbę Mojżesza Michała Anioła, skręciłam w lewo i weszłam schodami na piętro, gdzie w pokoju z wywieszką Tok Studiów dołączyłam do wysłanych wcześniej pocztą papierów metrykę, przysłaną mi przez babcię z Przemyśla. Kobieta za kontuarem nie odezwała się ani słowem.
Skutkiem mojej podroży do Wrocławia była tzw. korespondentka, czyli kartka pocztowa w kolorze kości słoniowej, gdzie Tok Studiów wypełnił rubryki taką oto treścią:
Wrocław, dnia 12 czerwca 1971 niniejszym zawiadamiam, że Obywatel(ka) został(a) dopuszczony(a) do egzaminu wstępnego na I rok studiów na Wydziale Malarstwa, Grafiki i Rzeźby. Egzamin rozpocznie się dnia 19 czerwca 1971 r. o godz. 8: 00 w lokalu szkoły przy ul. Plac Polski. Na egzamin powinien (powinna oprócz niniejszego zawiadomienia przynieść nast. brakujące załączniki:
1. –
2. –
3. –
4. –
Opłatę egzaminacyjną w wys. 22 zł 50 gr należy wpłacić na rachunek bankowy NBP Oddział NR V OMNBP 7 wrocław 1649-91-6451 cz 34 dz.78 rozdz.7811 § 64
Zakwaterowanie na czas egzaminu wstępnego szkoła zapewnia w Domu Studenckim przy ul. – Nr –
Uczelniana komisja d/s Rekrutacji.

I właśnie w ten upalny, czerwcowy dzień wczesnego lata, kilkaset dziewcząt i chłopców w białych bluzkach i koszulach spotkało się w holu trzymając w dłoniach takie kartki w kolorze kości słoniowej.
Nasza grupa z Górnego Śląska natychmiast się rozpoznała, bo nawet jak nikt nikogo nie znał, to paniczny strach nieprzyjęcia konsolidował nas w grupę wsparcia według regionów. Wszyscy wiedzieliśmy, że jest pięciu kandydatów na jedno miejsce i że ludzie zdają tutaj nawet i po siedem razy aż do skutku, aż ich niekwalifikujący na studenta studiów dziennych wiek, zamknie drzwi uczelni raz na zawsze.
Znałam tylko Staszka, o którym było wiadomo oficjalnie, że jego brat pracuje w Telewizji Katowice, a nieoficjalnie, że jego ojciec jest osobistym gorylem Gierka. Znałam tylko Staszka i lubiłam go, lubiłam też goryli, więc stanęłam bezpiecznie obok niego w nadziei, że profesja jego ojca ochroni i mnie. Tak się niestety nie stało, bo natychmiast Ci, których on znał z malarni i ci, którzy go znali, przedzielili nas. Obok niego stanęła niska dziewczyna o czerwonych włosach.
Przeżyłam już taki egzamin na Akademii Sztuk Pięknych w Katowicach i wiedziałam, że jak teraz się nie uda, zrezygnuję.
Otworzono nagle wysokie drzwi pracowni i tłum zaczął biec w tym kierunku, wciskając się i szukając najkorzystniejszego miejsca za sztalugą, których stał las z postawionymi na nich ekranami ze sklejki. Całe szczęście, udało mi się dorwać sztalugę blisko podestu, gdyż bez obserwacji modela nic bym nie narysowała. Nie wiadomo, czy dalsze szeregi sztalug miały jakikolwiek wgląd na nagą modelkę, która stała już na podeście, gdy wtargnęliśmy do sali. Jej pofałdowane zwałami tłuszczu ciało było o tyle korzystne plastycznie, że dawało mnóstwo dodatkowych punktów, które można było łatwo umiejscowić na papierze. Miałam brystol w odróżnieniu od większości zdających, którzy przywieźli papier pakowy. Miałam czeski węgiel prasowany kupiony w Pradze, polecony mi w Hawanie przez Zieleńca, który w odróżnieniu od reszty rysującej kawałkami spalonych patyków, pozwalał na subtelniejsze modulacje. Narysowałam akt kobiecy linearnie, nadając kształt bryle modelki tylko kreską: tam gdzie padało światło, linia była cieniutka, ostra i czarna, tam gdzie cień, gruba i szara.
Pierwsza część egzaminu złożona z przedmiotów praktycznych decydowała o przejściu do drugiego etapu i najczęściej odsiewano tak, by pozostawić jedną piątą kandydatów traktując egzamin z historii sztuki i języka obcego mniej istotnie.
O tym, że zostaliśmy zakwalifikowani do drugiego etapu dowiedzieliśmy się w obszernej sali wykładowej, gdzie, żeby uniknąć niepotrzebnych scen rozpaczy, wpuszczono tylko zakwalifikowanych.
Staszek, który nie wiadomo jak tam się przedostał, histerycznie domagał się zadzwonienia przez asystentkę opiekującą się naszą grupą na podany przez niego numer telefonu, a ta mu odmówiła. Doszłoby chyba do rękoczynów, ale nagle weszła do sali kobieta z Toku Studiów i po krótkiej wymianie zdań z asystentką kazała jej salę opuścić, przeprosiła Staszka i powiedziała:
– Proszę się uspokoić, jest pan przyjęty.
Kobieta o czerwonych włosach jednak przysunęła się do mnie, a nie do Staszka, od którego wszyscy na wszelki wypadek zaczęli się nagle odsuwać, ale wkrótce nie było to istotne. Cała nasza grupa, skupiająca i tak pokaźną liczbę kandydatów, nagle poczuła się jednością i zapałała do siebie bezinteresowną dozgonną miłością, tak jak ocaleni, którzy po wielkim strachu odreagowują strach najszlachetniejszymi uczuciami. Tak się stało i teraz. Poszliśmy całą falangą na kawę do kawiarni uczelnianej, gdzie wśród śmiechów wszyscy wyjęli paczki papierosów, zaczęli się wzajemnie częstować, siadając rozluźnieni w wiklinowych fotelach. Dowiedzieliśmy się, że możemy na drugi etap przygotowywać się wspólnie do egzaminu z historii sztuki i języka w akademiku. Zdawali wszyscy rosyjski, tylko trzy osoby zgłosiły język angielski w tym ja. Z przerażeniem zorientowałam się że Danka i Kisk w przerwach między niezdanymi egzaminami wstępnymi sprzątali mieszkania w Londynie i wyprowadzali psy, a ja znałam zaledwie podstawy gramatyki angielskiej. Jednak wszyscy byli tak dla siebie mili i usłużni, że pokonałam kolejny niepokój. W akademiku wtargnęliśmy do pokojów, w których na czas egzaminów wybranym kandydatom nie zabraniano nocować i do późnej nocy z zeszytów z liceum plastycznego powtarzaliśmy style i porządki architektoniczne, daty i nazwiska malarzy. Zredukowana grupa do kobiety o czerwonych włosach i mnie, trzymała się razem. Staszek gdzieś przepadł i już się więcej nie pokazał.
W tej starej kamienicy, w której mieścił się akademik mieszkali jeszcze nieliczni studenci, do których dokwaterowano kandydatów. Byli dla nas niesłychanie mili, dla relaksu czytałam wtedy „Odrę”, której u nas nie było. Nie miałam pojęcia o tym, że taki miesięcznik istnieje. Otwierałam te poszczególne numery wyjmowane z półki jakiegoś będącego już na wakacjach studenta, jakbym otwierała się na nowy, lepszy i wolny świat.

Listę przyjętych na pierwszy rok studiów wywieszono w tym samym holu obok portierni. Tłum już przetrzebiony tłoczył się tak samo agresywnie. Bałam się podejść. Byłam druga na liście, pierwszy był Sławek.
Dziewczyna o czerwonych włosach dostała się na inny wydział, składała tam papiery wiedząc, że na Projektowanie Przemysłowe łatwiej się dostać.
– Ale się przeniosę. Chcę być malarką – dodała skromnie i podała mi karteczkę z prawdziwym imieniem nazwiskiem, adresem i telefonem. Potem nazwałam ją Manollą
– Zadzwoń, jak będziesz jechała na praktykę. Skoro nie dostałaś akademika na czas egzaminu, to już nie dostaniesz. Ani ja. Muszą nasze rodziny być podobne – tu znacząco zawiesiła głos.
– Będziemy do siebie pasować, tylko podobne zarobki naszych rodziców mogą zapewnić nam brak problemów, jak znajdziemy sobie wspólny pokój – dodała praktycznie, omiótłszy z wyższością wzrokiem tłoczących się ludzi przed listą przyjętych.
Miała chyba 150 cm wzrostu, ale wysokie obcasy i grubo pomalowane rzęsy sprawiły wrażenie jakiejś wyższej mocy. Podobała mi się z tymi filuternymi spojrzeniami rzucanymi spod rzęs, było coś w tym z klowna i coś z psa spaniela, ale podobała mi się, bo była inna. I się zgodziłam.

To miasto już przy dworcu kolei zawsze, od dzieciństwa zabierało mnie w swoje posiadanie. Ulice poranione, powyrywane kostki brukowe. Wielkie marmurowe płyty pamiętające renesans i stopy uniwersyteckich uczonych. Zawsze lubiłam wpatrywać się w powierzchnie, które przez lata cudem uniknęły asfaltu. Najbardziej lubiłam to trwanie w formie niezakonserwowanego starca – gdzie rujnacja doprowadzona na milimetry od całkowitej zagłady jeszcze lśniła resztkami w pełnym słońcu. I trwała latami.
Wśród takich zmarnowanych wiekowych kamienic w swojej parterowej galerii tkwiła Manolla o czerwonych włosach i zadartym nosku. Mimo czterdziestu kilku lat miała dziewczęcą postać i młodzieńczy wygląd. Malowała oczy w stylu lat 60-tych, co wymagało godzinnego nakładania tuszu, aż poszczególne rzęsy, rozdzielone potem szpilką, stawały się pancernymi, grubymi drutami jak ogrodzenie obozu koncentracyjnego.
Widziałam cię – powiedziała po pocałunkach i różnych ozdobnikach mających zatuszować i rozmyć ewentualną niechęć do osoby pojawiającej się niespodziewanie w naszym pobliżu.
Widziałam cię jak wchodziłaś – powtarzała, powtórnie siadając za kontuarem czy dębowym biurkiem. Jej punkt obserwacyjny pozwalał na rzucanie okiem na ulicę, mimo pozornego wpatrywania się w pulpit biurka i ewentualne przygotowanie się do spotkania z obcym. Wyraźnie nie lubiła ludzi i kontakt traktowała, jako torturę.
Usiadłam na wskazanym zydelku. Niewielu znajomych ją chyba odwiedzało – miejsce przeznaczone dla gościa było niewygodne i lekceważące. Toteż nudzący się artyści i ewentualni sympatycy galerii, vice-pierdoły, wyrzutki społeczne o duszach artystycznych czy starzejący się i pałętający się malarze owładnięci nałogiem, nie zaglądali tu nigdy.
Herbata. Tak, kawa nie. Herbata rozwiązałaby problem obcości. Niewiedzy o kilkudziesięciu latach dzielących mnie i Manollę. Latach, których żadna strona nie chciała wyjaśnić.
To letnie, leniwe popołudnie w zabytkowym mieście, gdzie siedzę na niewygodnym, dębowym zydelku w kosmicznym, niepotrzebnym nikomu miejscu, którego nikt nie odwiedza.
Kamienica renesansowa posiada wiele tajemniczych miejsc i zakamarków. Manolla znika gdzieś na 15 minut by przygotować herbatę.
Obrazy. Zawsze byłam dobrym przewodnikiem. Ludzie posiadają w sobie różne przewodniki i są otwarci na różne rzeczy. Ja zawsze reagowałam na malarstwo jak elektryczność na metal. Mogłam być i piorunochronem i zwykłym przewodem elektrycznym, który powodował, że świeciła się żarówka lub grzało żelazko. I tu, obrazy właziły inwazyjnie i bezproblemowo. Prąd elektryczny jest zawsze taki sam, liczy się tylko natężenie. Elektrowstrząsy są bolesne. Ból odczuwałam w muzeach. Na Kremlu rozpłakałam się niepohamowanie, gdy obrazy zaatakowały mnie z sufitu i wszystkich ścian naraz. Ikony były tak boleśnie piękne, że musiałam szybko uciekać.
Obrazy Manolli były agresywne. Był w nich upór przechodzenia do światów, które były zatrzaśnięte dla niej na zawsze jak wrota niebios. Ta mozolność dążenia była męcząca i nudna. Używała wszystkich możliwych środków – jak gospodyni domowa, która plamę na materiale traktuje z determinacją, a upór każe jej z nią walczyć. Malarstwo Manolli to była wielka walka ze światem. Mam talent? – pytało jej malarstwo. Mam upór. Mam pracowitość. Oddaję wszystko. Dlaczego mnie nie chcesz? Ale, drzwi były pozamykane szczelnie i szalejąca duchowość otwarta dla każdego malującego pijaczka, dla Manolli była zamknięta na zawsze.
Jest herbata. Robiona długo, by moje sam na sam z tymi olbrzymimi płótnami było możliwie długie.
– To mąż?- Pytam, by nie zostać wyrzuconą przed wypiciem herbaty i nie kłamać za dużo. Wyraźnie czeka na mój komentarz. Udaje obojętność, śmieje się. Tak, to Jacek! – podejmuje z entuzjazmem. Bardzo syntetycznie malujesz – próbuję komentarza formalnego. Tak – przytakuje, podchwytuje, próbuje rozwinąć. Wiesz, a teraz maluję jeszcze bardziej syntetycznie!…
Było w niej zawsze coś z płaczącego dziecka. Ten szczenięcy feromon, wyzwalający w drugim, wrażliwym człowieku od razu instynkt opiekuńczy towarzyszył jej zawsze. Ta pozorna słabość, pozwalała zagospodarować i takie typy psychiczne, które z powodu swej nadmiernej emocjonalności są nieudane życiowo. Podzielą się resztką swojej energii, którą dysponują na powierzchni. Oddadzą połowę, sami tonąc, podczas gdy to, co oddali jest jakimś tylko ułamkiem w bogactwie obdarowanego.
Obie nie zdałyśmy egzaminu na wyższą uczelnię i powtórnie spotkałyśmy się w innym mieście. Tym razem nasze nazwiska figurowały na liście przyjęć. To spotkanie, to szczęście, ta nasza wspólna wygrana. Te wspólne jazdy do domu, ten wspólny brak akademika z powodu zbyt wysokich zarobków rodziców. Pełnia szczęścia. Wdzięczność dla losu, że pozwolił na spotkanie osób sobie równych. Oczytanie Manolli, podobne zarobki rodziców, podobne miejsca domów rodzinnych. W kółko zachwycałyśmy się sobą. Szukałyśmy prywatki. Jesienne wchodzenie w niezależne życie w nowym mieście, na luzie, do studiowania wymarzonego zawodu. Było to jak rozpoczęcie życia przez świeżo poślubionych małżonków. Pokój, który wynajęłyśmy w starej dzielnicy piętrowych domków był obszerny i słoneczny. Wejście otoczone o tej porze dzikim czerwonym winem, gospodyni ciepła i przyzwalająca. Studiowałyśmy na różnych wydziałach, i nasze wspólne wieczory, wypady do kawiarń, komentarze, oceny, dyskusje uzupełniały się i wzbogacały. Chciałyśmy wszystko wykorzystać, wszystkiego się nauczyć i wszystko wiedzieć. Muzea, wystawy, zebrania, sympozja, wycieczki, teatry.
Wszystko zaczęło się psuć bardzo szybko i lawinowo. Nie wolno było dotykać jej pędzli ani farb. Podział mizernych dóbr materialnych został sprowadzony do uciążliwych, pochłaniających czas rytuałów. Egzaltacja Manolli stawała się męcząca z dnia na dzień. Jej niepohamowana chęć zawłaszczenia swoją osobowością mojej egzystencji stawała się coraz bardziej natarczywa i prowadziła do psychicznych zapasów. Komentowanie swoich poczynań w różnych czasach, co robiła, będzie robić lub robi w tej chwili stało się zwyczajem. Teatralne siadanie na listach „by się zakleiły”, pisanie ich, omawianie adresatów, narzucanie stylu życia, własnego oglądu świata, który nie podlegał dialogowi – zaczynało nużyć i zniechęcać. Otwarta na wartości ze smutkiem wchłaniałam tę strawę miałką i banalną, wyjaławiającą mnie z dnia na dzień. Zastanawiałam się, dlaczego nie ma tej iskry powodującej, że dwie bogate osobowości w czasie rozwiązywania trudnych, młodzieńczych problemów nie otwierają nowych światów i nie szukają odpowiedzi na pytania. Właściwie wszystko było na najwyższym poziomie, pozbawione telewizora, bazujące na szlachetnych lekturach i doświadczeniach duchowych, wykorzystujące cały ten czas na pokonywaniu trudności tajników przyszłego zawodu – rozmywało się, było nietwórcze i dołujące.
Ta mała kobieta, uwielbiająca kapelusze, jak każda mała kobieta, malująca rzęsy żmudną metodą godzinnego nakładania tuszu od 6 rano, by przez cały dzień być przygotowaną na spotkanie z potencjalnym ukochanym, nie miała swojego mężczyzny. Jej rozkwitające ciało, zakochane w secesji, czerwone włosy, egzystencjalny papieros i makijaż przypominający druty kolczaste, czekało czasami nagie wśród pościeli na mnie, powracającą z biblioteki Ossolineum. Moje pobyty w tej starożytnej bibliotece stawały się coraz częstsze. Od tego czasu matczyność bibliotek stała się dla mnie wielką pomocą w dalszym życiu. Bez względu na kraj czy miasto zawsze wiedziałam, że równowagę psychiczną może przywrócić mi tylko biblioteka. I nigdy się nie zawiodłam. Zawdzięczam to właśnie Manolli.
Seks był zawsze ulubionym tematem Manolli. Jej fantazje seksualne nie spotkały żadnego rezonansu w moich nieśmiałych, zawstydzonych komentarzach mających na celu pohamowanie jej entuzjazmu. Od roku moje życie seksualne było ustabilizowane i unormowane. Nie miałam powodu afiszować się tym zwyczajnym, normalnym związkiem. Moje mieszczańska rodzina, finansująca studia, marząca o korzystnej partii dla córki nie miała wiedzieć, że po pobycie w domu, jechałam najpierw do mojego chłopaka, który z jednodniowym poślizgiem, odprowadzał mnie na dworzec. Nie mogłam też tym szczęściem, zakochaniem, podzielić się z Manollą. Ta rozpasana dziewica, opisująca mi z sadystyczną satysfakcją wszystkie pozycje kopulacji, od szybkich numerków uprawianych w czasie jej byłej pracy dekoratorki przez współpracowników – po długie seanse „na pinezkę” z pozycji znawcy i mentora, była nie do opanowania. Jej wielka potrzeba, połączona z poczuciem własnej wartości, a zarazem dziewictwo, traktowane w XIX wiecznej, secesyjnej konwencji jako wartość sama w sobie wymykała się i alienowała. Nieznośność i obrzydliwość dowcipów seksualnych była kontrastem do moich romantycznych i subtelnych tajemnic. Odmowa w grze słownej, wspólnym zatopieniu w lepkim potoku słów, przy czerwonym winie i papierosie. Od tego wszystkiego uratowała mnie moja miłość.
Dobrnęłyśmy do końca roku akademickiego. Odmówiłam wspólnego mieszkania w przyszłym roku. Manolla wpadła w histerię. Błagała, mówiła o samotności, o niemożności mieszkania beze mnie. Byłam trochę zażenowana tą sceną, a zarazem zdziwiona. Nic nie nastąpiło między nami, by pozwoliło na taki finał. Nasz związek był martwy i myślałam, że obie mamy już siebie dosyć i że nasze wspólne możliwości się wyczerpały.
Bardzo dobrze wyszła za mąż, za o kilka lat młodszego kolegę z niższych roczników uczelni. Był potomkiem rodu, który zdołał utrzymać zabytkową kamienicę w renesansowym mieście. Był miłym, stłumionym i nieśmiałym chłopcem. Po kilku latach ich wspólnej drogi twórczej zaprzestał całkowicie działalności artystycznej. Była trochę w USA, trochę w Skandynawii. Próbowała wejść w środowisko swojego sławnego miasta, ale szybko ją odtrącono. Sławny krytyk napisał o niej dobrą recenzję, ale okazało się, że czasy się zmieniły i pisał wszystkim dobre recenzje, co zdewaluowało go, jako krytyka sztuki. W jednym z pism kobiecych przedstawiła się, jako wielka artystka, która nie sprzedaje swoich prac z powodu ich bezcenności. Założyła galerię autorską, gdzie miała zamiar sprzedawać informacje tylko o sobie, plakaty, reprodukcje swoich dzieł, katalogi. Ale jej twórczość mimo wspaniałej oprawy nie rezonowała. Nie wiadomo jak zmusiła świat do reklamy i wystaw. Nie wiadomo, co spowodowało, że jej egzystencja była na przyzwoitym europejskim poziomie. Co spowodowało, że utrzymywała się na powierzchni, mimo mierności przekazu i jałowości swojej sztuki.
Nie uzyskałam odpowiedzi w czasie mojego pobytu z Manollą. Wymykała się informacyjnie, robiła uniki. Tajemnica, która mogłaby stanowić potencjał i wypełnienie Manolli w zderzeniu ze mną zanikała i w to miejsce pojawiły się milczenie i odmowa. Siedziałyśmy niepotrzebnie w tej dużej komnacie renesansowej kamienicy, bombardowane kilkumetrowymi, pracowitymi obrazami Manolli i piłyśmy herbatę.

W trakcie moich licznych wrocławskich przeprowadzek Małpa słał pocztówki do domu. Wtedy brat, jak przyjeżdżałam, mówił na progu:
– Ewa, kłaniaj się rodzicom!
Współczułam Małpie, szczególnie, że na studiach mieliśmy Powszechną Samoobronę – ze względu na artystyczny charakter uczelni – o złagodzonym charakterze, to jednak wcale nie było go łatwo zdać. Tania dzięki temu, że kupiła książkę pułkownika Przytockiego, który przez wszystkie semestry prowadził z nami zajęcia i poprosiła go o autograf, zdała bez problemu. Reszta naszego roku bazowała na notatkach chodzących na wykłady, lecz pożyczano je bardzo niechętnie. Na starszych latach mijała już bezinteresowność i bratanie się. Często odmawiano z satysfakcją i w poczuciu sprawiedliwości.
Udało mi się pożyczyć w akademiku zeszyt jedynie od Renaty, który okazał się pusty. Renata chodziła regularnie na wojsko, ale większość przesypiała. A jednak jakoś wszyscy zdawali i w konsekwencji każda nieobecność na zajęciach była naszą wygraną.

Dzień dobry Ewka!
Najpierw dziękuję za życzenia imieninowe, które sprawiły mi dużo radości. Przyjemności mam wystarczająco, chociaż nie tak za dużo. Pogoda ostatnio poprawiła się do tego stopnia, że w dniu dzisiejszym zacząłem się opalać, no i zaczęło mnie słońce „łapać” wbrew moim oczekiwaniom. Wódki mam pod dostatkiem. Natomiast wolnego czasu bardzo mało. Kumpli mam różnych, – ale większość z nich to bardzo fajni kumple. Panienek nie mam ani ładnych, ani brzydkich, gdyż jestem za leniwy do tego, aby sobie jakąkolwiek „zdobyć”. Obrazów nie mam dużo, a nie są one znowu tak dobre, abym był z nich zadowolony. Zacząłem wreszcie wychodzić na przepustki, które spowodowały, że odżyłem, ale dopiero wtedy, gdy porządnie zapiłem. Chociaż nie wolno i nieładnie to wygląda, jednak czego się nie robi, aby wszelkiego rodzaju regulaminy, czy przepisy łamać. Zresztą, po to one są!!!
Jedzenie nie jest za dobre. Wymarzyłem sobie, aby wyjść wcześniej z wojska do cywila, lub przynajmniej na urlop wyjechać – a tu nie chcą puścić, bo roboty jest bardzo dużo, a mnie najczęściej robią odpowiedzialnym przy tzw. brudnej, robocie.
Dziękuję jeszcze raz bardzo!
Ewka!!! Nie musisz się wcale tłumaczyć, gdyż wiem doskonale, że czasu miałaś mało. Chociaż listy i kartki od Ciebie przychodzą tak rzadko (jak sama twierdzisz), to jednak sprawiają mi wiele radości, którą zachowuję dla siebie – to chyba wynika z wykształconego w ostatnim czasie u mnie sobkostwa. Ale muszę takim być, bo inaczej bym zginął. Tak to jest w tej instytucji zwanej wojskiem.
Bardzo się cieszę i gratuluję, że sesja poszła Tobie bardzo dobrze.
Bardzo dobrze by było, gdybym był na urlopie, gdyż chciałbym sobie wreszcie odpocząć!! Ostatnio przez miesiąc pracowałem po 20 godzin na dobę. 1 godz. na korespondencję, czy słuchanie radia, 3 godziny spania, no i potem znowu od nowa. Dlatego, że jestem w Kętrzynie, a nie na urlopie, więc piszę – a raczej odpisuję na list i dwie widokówki, gdyż w drugiej był umieszczony adres, gdzie w tej chwili znajdujesz się i co robisz.
W tej chwili odpoczywam po miesięcznej pracy, która była powodem tego, iż miałem masę zaległości w korespondencji, które zamierzałem w tym tygodniu zlikwidować.
Maluję bardzo mało, rysuję trochę więcej, ale nie jestem z tego zadowolony. Napiszę szczerze – wyszedłem z wprawy posługiwania się pędzlem, ołówkiem, czy węglem. Natomiast liternictwo nie jest mi obce i warsztat swój poprawiłem, ale tylko, jeśli chodzi o „REX”, czy pismo blokowe. Innego w wojsku nie przyjmują.
Pod koniec lipca wybieram się na urlop i nie wiem, gdzie wtedy będziesz się znajdowała (na pewno nie w Katowicach), i co wtedy będziesz robiła.
Gdzieś do 20 lipca przygotowują już masę roboty dla mnie. Jestem zwolniony z wszelkich służb, wart i prac na kompanii. Robię, a raczej jestem do siania propagandy i agitacji wizualnej. Pracuję w dziale politycznym.
Serdecznie pozdrawiam
P.s. Ukłony dla Rodziców