Archiwum kategorii: dziennik ciała

Nareszcie lecę z kimś miłym i dojrzałym. Szwed, koło sześćdziesiątki, jest opiekuńczy i grzeczny. Opowiada, że w Polsce był w Szczecinie w latach siedemdziesiątych oprócz jeszcze kilku państw na wszystkich kontynentach, które wylicza. Jego szlachetna twarz jest żywa i ruchliwa. … Czytaj dalej →

Żeby najeść się zapas – a przynajmniej nie zmarnować okazji najedzenia – zbieram foldery. Każdy dzień mija tak szybko, a ja zasypiam błyskawicznie. Nawet nie zdążę zanotować, gdzie byłam. Więc pozostaje metoda magazynowania, a zapasy można przecież powoli potem zużywać. … Czytaj dalej →

Mimo najnowszych technik rejestracji codziennego życia, wczorajsze niefrasobliwe zastrzelenie 32 studentów politechniki Virginia Tech w miejscowości Blacksburg w pobliżu granicy stanów Wirginia i Karolina Południowej, zarejestrowane przez telefony komórkowe i publikowane natychmiast w Internecie i Telewizji, nie przybliżyły ani na … Czytaj dalej →

Ty, czyli Taj, jest synem Chińczyka i czarnej Portorykanki. To mieszanka szczególnie trafna. Jego twarz efeba wyjątkowej urody ma zdobić okładkę numeru poświęconego problemowi AIDS. Po sesji zdjęciowej przyjechał na kawę. Padał deszcz i było pochmurno, a on wszedł lekko … Czytaj dalej →

Wyjeżdżając z miasta na most Evergreen widać już wybrzeże Mediny, które jest wyodrębnioną jednostką administracyjną od Seattle. Z własną pocztą, szkołą i ratuszem nad sama wodą, wyglądającym jak drewniany dom mieszkalny. Ale reszta sąsiadów Billa Gatesa ukryta jest najczęściej za … Czytaj dalej →

Urodziny wiosny 21 marca z uśmiechami i życzeniami kolorowa młodzież celebrowała ubrana na żółto rozdawaniem żółtych narcyzów z licznych wiader. Od urodzin Jimi Hendrixa, po śmierć Kurta Cobaina, na Broadway gniazdują yuppies, generacja X, bohema i pseudobohema. Już po chwili … Czytaj dalej →