W czeskim filmie „Wycieczkowicze” na podstawie powieści Michała Viewegh’a jest taka scena, gdy grupa plażowiczów przyłapuje na podglądactwie płetwonurka i by uchronić go przed samosądem tłumu, ktoś na jego obronę rzuca pytanie o masturbację: kto się onanizuje, ma podnieść rękę. Z początku nieśmiało, potem już coraz więcej podnosi się las rąk do góry.
Scena podobna jest do chrystusowego: „Kto z was bez grzechu, niech pierwszy rzuci w nią kamieniem”(J 8, 1-11), jednak bez podtekstu winy. Jezus pozwala odejść jawnogrzesznicy z obietnicą nie grzeszenia więcej, współczesny czeski film nie tylko sceny nie potępia, ale chce jedynie demaskować obłudę i hipokryzję dzisiejszej obyczajowości.
Takiego tabu książka o masturbacji nie przełamuje. Nie dowiadujemy się, czy samotnemu seksowi, chociaż raz w życiu uległ sam autor, historyk z Berkeley, tłumacz Maciej Kaczyński, redaktorka naukowa polskiego wydania Agata Bielik-Robson czy autor obszernej przedmowy do niego, Michał Paweł Markowski.
Czytelnik nie ma możliwości, jak w opisanej scenie z czeskiego filmu, publicznie o to zapytać i oczekiwać odwagi cywilnej autorów książki w przyznaniu się. Natomiast ponad czterysta trzydzieści stron formatu A4 opowiada mu głównie o tym, jak traktowali tę erotyczną osobność nasi przodkowie, niejednokrotnie zwierzając się z uprawiania tego procederu, a o ich „bezwstydzie” mogą marzyć tylko nam współcześni.
Najciekawszy jest wobec tego rozdział ostatni, właściwie już opowiadający o współczesnym onaniście jednorękim, o internaucie i o konsekwencjach takiej, wspomaganej technologią, samorealizacji. Jednak w dalszym ciągu nie dostajemy jednoznacznej odpowiedzi na hamletowskie pytanie: walić? Nie walić?
Trzeba zaznaczyć, że wulgarnych określeń na tę czynność w książce jest mnóstwo i kto wie, jak polski tłumacz wybrnął z tej niewdzięcznej sytuacji, bo wiadomo, że polski język przegrywa z kretesem wobec bogactwa języka angielskiego.
„Tantryczne trzepanie penisa”, „walenie konia” to polskie odpowiedniki różnych nazwań zagranicznych stron internetowych, gdzie opowiada się „Historie na jedną rękę”.
„(…)Melbourne Wankers, na przykład, działający od 1990 roku, przedstawiają się jako ruch awangardowy: Ranking to australijskie słowo oznaczające masturbację (czyli walenie konia), a wanker to dziwak, ktoś, kto wierzy w to co robi, i się tym cieszy, mimo że wcale nie należy do większości”, czytamy na ich stronie internetowej. Dzięki pornografii gejowskiej, przeznaczonej, jak większość pornografii, do ułatwiania masturbacji, ale też pełnej scen solowego onanizmu, „geje stają się widoczni”, a ich „pamięć się zachowuje”.(…)”
Ale mimo całego spektrum ukazania onanizmu w dziełach sztuki, od bardzo kontrowersyjnych (według mnie, naciąganych) interpretacji „Leżącej Wenus” na obrazach Tycjana czy Giorgione (której dłoń spoczywa na nagim łonie, a palce ma podwinięte), od monstrualnych przyrodzeń satyrów na wazach greckich, po Egona Schiele i jego „Autoportretów”, autor pyta wciąż o przydatność onanizmu naturze ludzkiej, bądź jego szkodliwość. I właściwie nie jest w tych poszukiwaniach bezradny, bo przeczesuje konsekwentnie nie tylko historię kultury, ale i historię myśli ludzkiej. I jeśli od zarania dziejów na erotyce zarabiało się bardzo dobrze, bo broszurki ilustrujące okaleczonych permanentną onanią ofiar nałogu, jak i edukacyjne broszury opisów technik masturbacyjnych, zawsze sprzedawały się wyśmienicie przynosząc wydawcom fortunę, to jednak wciąż pytano o skutki. Medycyny nie interesował Tomaszowy zapis Kościoła katolickiego o grzechu pożądania, luxuri.
Zresztą, wbrew rozpropagowanej przez literaturę i film nagonce na księży za ten grzech ciężki, karany nawet i śmiercią, Laquer pisze, że to nie Kościół sprowokował kampanię przeciwko onanii, nie dostrzegając w niej żadnych zagrożeń i jako rzecz tajoną, osobistą, niegroźną dla wspólnoty wiernych, to Freud swymi badaniami dowiódł, że samogwałt powoduje trwałe zmiany w organizmie człowieka poprzez nadmierność przeżywania orgazmu i łatwą do niego dostępność. Zarzuty Freuda aktualne są do dzisiaj i Laqueur, mimo niejednoznacznego przesłania książki, ich nie kwestionuje. Podkreśla też za Freudem brak motywacji poszukiwań partnera, skoro satysfakcja może być niejednokrotnie o wiele przyjemniejsza, trafniejsza, ekonomiczniejsza i nie obfitująca w potomstwo. Zagrożeniem nie jest dla gatunku ludzkiego brak prokreacji, ale czyste ludzkie lenistwo. Dobrodziejstwo masturbacji w rozładowaniu seksualnym przynależne biologicznie naszemu gatunkowi w wypadku osób losowo samotnych niejednokrotnie satysfakcjonuje tak bardzo, że nie inicjują już żadnych potrzeb szukania partnerów.
Wiele stron autor poświęca też zjawisku samogwałtu kobiet, które swego czasu ruch feministyczny poprzez wydawanie instruktażowych broszur doprowadzał do całkowitego braku zainteresowania płcią przeciwną, oziębłości i oschłości w kontaktach, a zadowalająca satysfakcja orgazmu kobiecego zamykała je na wszelkie inne potrzeby przeżycia miłosnego aktu z partnerem.
Autor podaje wiele nazw stron internetowych powołanych głównie do propagowania przemysłu gadgetów erotycznych, filmów porno i czasopism, podkreślając ich alienację z pierwotnej chęci niesienia pomocy seksualnej w biznes niebywale rozwiniętej gałęzi przemysłu. Ponieważ intymnej funkcji onanizmu towarzyszy zawsze ludzka wyobraźnia, osobność zjawiska jest o tyle wspólnotowa, o ile weźmie się pod uwagę fantazje seksualne, towarzyszące wsobnemu aktowi płciowemu. Na ich temat niewiele jest w tej publikacji, mimo, że Markowski we wstępie powołuje np. Brunona Schulza („Sklepy cynamonowe”) a Laqueur między innymi Walta Whitmana („Pieśń o mnie samym”).
Książka Laqueura to dzieło naukowe, w każdym razie ma takie zacięcie, przeznaczone jednak dla średnio wyedukowanego czytelnika, który traktując je jako ewentualny instruktaż – co ma ze swoją seksualnością zrobić dzisiaj gdy mu wszystko już wolno – nie bardzo sobie z przesłaniem książki poradzi. Oczywiście, wbrew ogromnemu wstępowi Michała Pawła Markowskiego wytaczającego argumenty za, jakoby Marcel Proust nie napisałby najprawdopodobniej „W poszukiwaniu straconego czasu” gdyby swojego bohatera nie umieścił w wygódce z dala od zagrożeń dla dziecka permanentnie kontrolowanego, Laguer pyta o rzecz przeciwną. Wymienia przeciwników samogwałtu, którzy skutecznie, jak Kant rezygnowali z całą świadomością z życia seksualnego w każdej formie, dając też światu dzieła wysokiej próby.
Czy onanizm zagraża zdrowiu i czy problem masturbacji nie jest sztucznie wyolbrzymiany, by dawniej mieć kontrolę nad samotnym człowiekiem, a dzisiaj czerpać korzyści z erotycznego przemysłu, żerującego na tej samotniczej działalności?
Daleki jest od udzielenia odpowiedzi, natomiast poprzez swoje ogromne dzieło wystawia ten zdawałoby się, marginalny aspekt ludzkiego życia do jakby ponownego przerobienia, bo przecież dzieje grzechu świata to też niebywała ludzka inwencja:
„(…)W połowie wieku XIX na rynku antymasturbacyjnym do znanych nam już tabletek i syropów dołączyły najprzeróżniejsze produkty. Podsycana przez lęk i poczucie winy paląca potrzeba czegoś, czegokolwiek, co pomogłoby zahamować wybujałe życie nowej choroby, wciąż narastała. Kapitalizm i wynalazki technologiczne podjęły wyzwanie: konstruowane w dużych ilościach wymyślne urządzenia – alarmy erekcyjne, skrzynki na penisy, nocne rękawiczki, łóżka-kołyski zapobiegające drażnieniu genitaliów przez prześcieradło, zaciski uniemożliwiające dziewczętom rozszerzanie nóg – doczekały się w samych Stanach Zjednoczonych co najmniej dwudziestu patentów. Rodzice namawiani byli przez liczne poradniki, aby wzmogli swą czujność, nawet jeśli nie ufają technicznym nowinkom.(…)”
