DOM

Jest dom. W obszernej kuchni śniadania dziecięce,
maczać-rzucać i jeszcze, jeszcze to, kochanie…
Zamknięte w słojach malin wspomnienie wakacji,
dziś zapach wilgoci i pleśni w kredensie…

Jest dom. Tu sen nerwowy na wielkim tapczanie.
– Zasnął – powiedział tata przy kolacji.
Tak ostro pachną róże…Jest wrażliwy, szczęście..
Dzisiaj przywiędły róże na czarnych poduszkach…

Jest dom. I stare meble sterczą pełne gracji,
znowu ściągnął serwetę stając na paluszkach…
Pamiętasz? Stał tu wazon piękny niesłychanie,
a dzisiaj popielniczka na brzydkiej ceracie…

Jest dom. Lecz jak uwierzyć, gdy wszystko się zmienia,
powolne, nieuchronne, ciągłe umieranie…
Ściera go czas i nowe pokolenia,
a tak bym chciała znowu przyjechać do domu…

6 sierpnia 1976 Przemyśl

Informacje o admin

Ewa Bieńczycka urodzona w 1952 roku w Przemyślu. Artysta malarz
Ten wpis został opublikowany w kategorii 1976, Nie daję ci czytać moich wierszy i oznaczony tagami , . Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *