na druk jeszcze za wcześnie…

Valentine’s Day III

Walentynki były ostatnim dniem pobytu w sanatorium i były też wieczorkiem pożegnalnym. Z ulgą doświadczał tej końcówki, że wreszcie wszystko się kończy i nawet poszedł zobaczyć jak się bawią, gdyż nie miał co z sobą zrobić.

Uzdrowisko było w górach. Wiał wciąż przenikliwy wiatr, bezśnieżna okolica była ponura i męcząca dla dłuższych spacerów, a w domu sanatoryjnym nie dawało się wytrzymać.
Nie dało się też wytrzymać na zewnątrz ze względu na psy, wiecznie rozszczekane i głodne, uwiązane do bud grubymi łańcuchami. Wynosił im wprawdzie chleb, gdyż wszystko, za przyczyną stawianych na stołach półmisków, a nie porcji, znikało natychmiast i wgrywali najsilniejsi i najsprytniejsi, toteż jak tu można było dbać o interesy psów, tych ostatnich w kolejce.

Ceremoniał zasiadania do wspólnego stołu był zawsze taki sam. Mężczyźni podawali krygującym się kobietom półmiski z zupą, a te onieśmielone takim wyróżnieniem, brały niewielką ilość płynu na chochlę, by czekać na dodatkową zachętę.  Ta jednak nigdy nie nadchodziła i do podziału wielokrotnie napełnianych talerzy pozostawała niemal cała waza zupy. Nie inaczej można było wygrać z drugim daniem, gdzie nawet dające się sprawiedliwie dzielić panierowane skrzydełka kurze znikały kuglarsko manewrowane między talerzami siedzących.
Kobiety, ubrane zawsze odświętnie, w pełnym makijażu, były tak zadowolone z męskiego usługiwania i tego, że nie muszą gotować, że chętnie oddawały porcje wiecznie głodnym mężczyznom, dla których jedzenie sanatoryjne były niewystarczającym dziennym pożywieniem. Najprawdopodobniej opychały się ciastkami w licznych cukierniach, których małe miasteczko ze względu na przyjezdnych miały nadmiar w stosunku do potrzeb jego mieszkańców. Ich otyłość świadczyła o tanim, domowym wikcie, jednak wszelkie oszczędności, jakie zdołały z domu przywieźć pozostawiały właśnie tam.
Były to kobiet bez wieku, schorowane i przepracowane, z panicznymi próbami maskowania wszystkich ubytków ciała, zarówno w uzębieniu, jak i włosach i cerze. Rozpaczliwe zabiegi widoczne były też w konfekcji. Białe bluzki, nie wiadomo dlaczego najczęściej ubierane, były zawsze wyprane i wyprasowane, co czyniło ich kobiecość jeszcze bardziej odrażającą.
Jego niesmak i nieśmiałość do świata, w którym się znalazł ujawnił momentalnie przy stole, gdzie przegrywał z silnymi sześćdziesięcioletnimi, potężnymi mężczyznami, którzy czuli się jak ryba w wodzie wśród dam, rezonujących zawsze chichotem na ich dowcipy. Zdołał więc zazwyczaj uratować tylko chleb, o  który też było trudno, gdyż  znikał błyskawicznie i zanosił psom, one jeszcze bardziej rozjątrzone jego dobrocią pożerały go natychmiast, spoglądając łakomie na rękę.

Wszystko, co w trakcie zabiegów, masaży, obrzucania błotem, które zapracowane pracownice sanatoryjne nadludzko taszczyły w wiadrach by podgrzane, wielokrotnie obsługiwały wielu pacjentów bez żadnej dezynfekcji, było niczym w porównaniu z codziennym życiem w pokoju. Czwórka mężczyzn, z którą zamieszkał, nienawidziła się serdecznie, a ten z własnym odbiornikiem o głębokim uzależnieniu telewizyjnym otwierał go bezceremonialnie jak wszyscy jeszcze spali udowadniając, że cisza nocna obowiązuje tylko do szóstej rano.

Toteż nawet z ulgą i zadowoleniem wszedł na salę udekorowaną czerwonymi balonikami i serduszkami, a znajome już kobiety z wspólnych posiłków czekały w monstrualnych sukniach i koronkach. Wraz z nim powoli schodzili się pozostali kuracjusze.
Z początku niepewnie przystępowali próg sali, jakby badali nogą temperaturę wody. Ale sącząca się muzyka nagle wybuchła mocnym, młodzieżowym rytmem. Otyli, chudzi, starzy i młodzi zmieszali się w jeden wielki kłąb.
Piosenkarz ryknął –  bo kocham cię! – i cała sala oszalała. Ręce podniosły się do góry w rytmicznym klaskaniu. Dziewczyna w lawendowej spódniczce wysoko podskakiwała. Mężczyzna w białym garniturze fachowo chwycił ją za ręce i zaczęło się tango. Roztańczony tłum, jak zahipnotyzowany, podzielił się na pary, by po zakończeniu tańca ułożyć się w duże koło. Muzyka przeszła do rytmu ludowego. Tańczący pogrążyli się w transie. Był półmrok i migały białe fragmenty ubrań, połyskiwały buty i biżuteria. Wszyscy byli spoceni, i szczęśliwi. Daremne było chodzenie na czasochłonne zabiegi. Moczenie w nowoczesnych wannach, poddawanie się laserowi i ultradźwiękom. Daremna była gimnastyka. Sztab rehabilitantów i terapeutów był niepotrzebny. Teraz pierzchało wszystko pod mocnym uderzeniem rytmu. Nie było lęków i oporów przed drugim człowiekiem, wstydu z wyglądu. Mali, łysi, szpetni i otyli stawali się jednią z subtelnymi i szlachetnymi okazami. Ta jedność masy ludzkiej wspierała się wzajemnie i uzupełniała. Dawano i rozdawano szczodrze, brano według potrzeb, nie porad. Panowała solidarność i miłość. I gdy tak trwano w ostatnim akcie największego scalenia i szczęśliwości wspomagani wybijanym rytmem i melodią – czas zabawy dobiegał końca. Wszyscy rozchodzili się zwlekając do pokojów, gdzie miała dopiero rozpocząć się druga część przed jutrzejszymi rozjazdami.

Był uczulony na alkohol, toteż wszelkie wyczekiwane przez wszystkich picie nie mogło go dotyczyć, a to, co potem nastąpiło – dla nielojalnego –  gdyż nieuczestniczącego w pijaństwie mimowolnego świadka, przeszło wszelkie wyobrażenia, jakie znał z powieści i filmów. Przypomniała mu się scena zakopiańskiego zjazdu harcerek z filmu „Odwet” Tomasza Zygadły z 1982, gdzie podstarzali Świdryga i Midryga w orgiastycznej, leśmianowskiej scenie sentymentalnego rozkwaszenia i zamroczenia alkoholowego zaspokajają skutecznie przeterminowane harcerki.
Lutowa pora nie sprzyjała temu turnusowi, który w lecie miałby do dyspozycji park i wyspę zwaną Wyspą Miłości. Wszystko odbywało się w pokojach, klozetach, łazienkach i na korytarzach.
Nie mając gdzie się podziać, pełen odrazy próbował chronić się w dyżurce portiera, który przyzwyczajony i znieczulony oglądał telewizor.
Wtedy zadzwonił telefon i dowiedział się, że jego żona jest w szpitalu.

Zakończenie

A Twoją duszę miecz przeniknie, aby na jaw wyszły zamysły serc wielu (Łk 2, 34-35). 

Zobaczył idąc do gabinetu ordynatora w otwartych drzwiach swoją czterdziestoletnią żonę. Siedziała pochylona nad ogromnym kartonem i malowała. Zdawała się być zadowolona.

– Właściwie pańskiej żonie nic nie jest – pozwiedzał ordynator. Przywiozło ją pogotowie ratunkowe, była nieprzytomna, po ocuceniu nie potrafiła powiedzieć kim jest, gdyż była w amnezji, ale oprócz zagłodzenia, jest fizycznie zdrowa. W wywiadzie przyznała się, że od miesiąca odżywiała się tylko chałwą.
Nie wykazuje żadnych społecznych potrzeb, odmówiła psychoterapii. Mimo naszych namów, ani razu nie pojawiła się w świetlicy. Nie wykazuje też chęci opuszczenia szpitala. Wprawdzie ustawa o zgodzie pacjenta na leczenie psychiatryczne daje pacjentowi wybór, ale wybaczy pan, my też musimy się zgodzić, by ją leczyć.

Spakowała pieczołowicie obrazy Tomka i poszła się z nim pożegnać. Pocałowała jego spękane usta, a on się rozpłakał.
– To pani już nie wróci?

Gdy byli już na zewnątrz, próbował pocieszyć ją, że przecież portal angielskich kart tarotowych mogła mylnie tłumaczyć, nie znając tak dobrze angielskiego.
– Przecież były obrazki! – wykrzyknęła tłumiąc płacz.
– To będę do ciebie pisał z drugiego komputera – powiedział bezradnie.

W domu weszła na portal wróżek. Sześćdziesiąt komentarzy dotyczyło postu o nieudanym spotkaniu wróżek w jej miesicie. Wróżki pojednawczo zapewniały o powtórzeniu spotkania w innej części Polski, gdyż wybrana internetowo kawiarnia nieprawdopodobnie zamknięta właśnie w tym dniu, świadczyła przecież tylko źle o jej mieście.

Valentine’s Day II

Nie wiedziała jak długo tu przebywa, ale nigdy nie czuła się tak dobrze. Po euforycznym przebudzeniu, po dawce narkotyku śniły jej się ogrody pełne hortensji i poziomek, których smak i zapach czuła jeszcze po przebudzeniu. Po korytarzu snuły się w szlafrokach kobiety w parach, milcząco, co jakiś czas spoglądające na nią w prostokącie otwartych drzwi ośmioosobowej sali. Leżała jednak sama, cały szpital żył i przebywał gdzieś indziej.
Gdy jej towarzyszki wracały, opowiadały o sobie urwanymi głosami i w kulminujących opowiadaniu momentach głos im się załamywał. Wtedy milkły i już nigdy nie wracały do rozpoczętych zwierzeń.
Ta otyła, ciepła i macierzyńska rozpoczynała  wtedy miarową wędrówkę po pokoju ze zwieszoną głową, a druga, odwracała się do ściany i jadła.
Ale ona wstawała tylko jak rozlegał się głos chłopaka zwanego dyrektorem.
– Morfina, kokaina, LSD! – krzyczał na korytarzu, a wszyscy jak zjawy sunęli do dyżurki, by milcząco ustawić się w kolejce i otrzymać, jak komunię, garść pastylek.
Szpitalni pacjenci pracowali w kuchni, myli naczynia i rozstawiali posiłki. Natychmiast po zjedzeniu zupy wracała do łóżka, gdzie salowa przyniosła jej brystol i farby i gdzie polecono jej malować obraz do świetlicy. Widocznie dane komputerowe ujawniły kim jest i co potrafi, a w szpitalu starano się zagospodarować wszystkich. Często jednak przychodzili w ciągu dnia do niej pacjenci z konieczności, albo z wyboru. Kilkunastoletnia Justynka, która chodziła po pokojach zabierając ludziom swetry i tuląc je do piersi wybuchała przeraźliwym płaczem w czasie brutalnego wyszarpywania ich, gdy właściciel swetra ją dogonił. Czasami Justynka wpadała we wściekłość krzycząc ze smutkiem – jesteście fałszywi! –  i tylko szybka interwencja pielęgniarek powodowała jej powrót do swojego pokoju. Pojawiali się zaciekawieni jurni symulanci, znudzeni oddanym tu czasem przerwanych studiów i niechęcią do wojska. To oni stanowili trzon bywalców sali telewizyjnej, zadymionej, rozgadanej i pulsującej towarzyskim życiem. Zniechęceni wywabieniem jej do tej sali, nie ponawiali prób, natomiast przyszedł Tomek.
– Ja też tak potrafię, a nawet lepiej.
Był chyba w jej wieku, całymi dniami i nocami siedział w korytarzu na podłodze malując z wielką precyzją twarze polityków, reklamy benzyny lub twarze kobiet otoczone kwiatami z jej snów. Wszystko, co wyprodukował – a rozległe inspiracje pismami kolorowymi ze świetlicy były widoczne – przynosił do niej, a ona, zawstydzona, skrupulatnie je chwaląc, chowała.
– To naprawdę dla mnie? Tyle pracy! Ależ bardzo dziękuję, bardzo się cieszę!
Tomek miał ruchy powolne i trudności w mówieniu. Przed opuszczeniem jej pokoju zawsze stawał przed lustrem i gładził się. Jego skóra łuszczyła się, a spieczone wargi nie goiły.
Zabrali go z domu osiem miesięcy temu. Odwiedzał go, jak mówił, ojciec. Ale nikt go tutaj nigdy nie widział. Miał nadzieję, że za tydzień ojciec przybędzie i zabierze go na wolność.
– Tu mnie palą – mówił ściszonym głosem.
– Dają mi nikotynę.
– W tych pastylkach – szeptał – to nikotyna. Włożyłem do słoika i spaliłem. To jest zrobione z nikotyny.
Jego głos brzmiał pewnie i niepodważalnie.
– Chcą mi zrobić zawał…, Ale ja się nie dam…!
Mówił triumfalnie, mówił jak wygrany, jak ktoś, kto już przejrzał strategię wroga i samo jego przejrzenie jest przewagą. Malował na poziomie twórczego rozwoju pięciolatka, ale poprzez brak egocentryzmu, charakterystycznego dla dzieci w tym wieku, rysunki Tomka były dramatyczne i zawierały jakąś mistyczną formę ornamentów pierwotnych ludów. Nawet coś z azteckich wzorów, a przecież Tomek pochodził z robotniczych slumsów.

Na drugi dzień Tomek przyprowadził ją by zobaczyła jego najnowsze dzieło. Na ścianie wisiał plakat wielki metr na metr i przedstawiał twarz kobiety przedzieloną na dwie części pionowo. Lewa strona stanowiła żałośnie podartą i pokrzywioną połówkę rysowaną węglem i cieniowaną, natomiast prawa uśmiechniętą i kolorową. Na kresce oddzielającej obie połówki w okolicy ust przylepiony był prawdziwy niedopałek papierosa. Czerwony, dramatyczny napis donosił o skutkach palenia tytoniu.
– Robiłem to całą noc – powiedział z dumą Tomek.
Plakat, poprzez swą nieudolność, a zarazem zamkniętym w nim autentycznym lękiem przed nikotyną robił niesamowite wrażenie.
– Wzorowałem się na twarzy pani – powiedział nieśmiało i spuścił oczy.

– To pani, malowała, ten plakat?
Podniosła głowę z ukończonego już prawie kartonu, który miał zaraz zawisnąć w świetlicy szpitala. Nad nią stał chłopak zwany dyrektorem i uśmiechał się do niej cynicznie.
– Nie – wystękała –  to Tomek.
– No, myślałem, że pani. Wszyscy przecież wiemy, jak Tomek maluje, a ta twarz taka realistyczna…
Ale rozmowa zgasła i chłopak wycofał się zmieszany.

Mimo wszystko, podobało jej się tu bardzo.
Noce były pełne cierpienia, gdy z wypadków samochodowych przywozili mężczyzn silnych i  rosłych, którzy jak zwierzęta, w ciasno związanych pasach skórzanych, mimo środków i zastrzyków godzinami wydobywali z siebie, jak na torturach, nie dające się zidentyfikować, człowiecze wykrzykiwania.
Najgorsze dla pacjentów były odwiedziny rodzin, obładowanych siatkami z żywnością, którzy z wielką ostrożnością zbliżali się do swoich krewnych jak do dzikich zwierząt i traktowali te niezidentyfikowane obiekty psychiatryczne zawsze ze znakiem zapytania w oczach, formalnie i z obowiązku. Tylko tutaj na oddziale wytwarzał się klimat zupełnego braku odpowiedzialności za swoje słowa, wygląd i postępowanie, co działało wyraźnie na pacjentów uspokajająco. Gdy na puste miejsce obok jej łóżka, które traktowała jak fortecę i nie wychodziła, oprócz koniecznych posiłków w jadalni i rytualnego pobierania pastylek przywieziono piersistą, ładną brunetkę, zaniepokoiła się o swoją samotność nie na żarty.
Ale szybko sala zaroiła się od mężczyzn, by natychmiast młodą kobietę zabrać do świetlicy jak wszystko, co się tu dawało, zagospodarować.

(c.d.n.)

Valentine’s Day I

Liczni wczesnochrześcijańscy męczennicy byli nazywani Valentine – przeczytała na anglojęzycznej wikipedii po włączeniu komputera, gdy z herbatą i chałwą znalazła się przed ekranem.

Sprawdzała wiadomości o tym pięknym dniu, o którym dawniej nikt nie wiedział, że istnieje. Wróciła właśnie z empiku, gdzie wszystkie okładki książek miały kolor czerwony, natomiast ogromny pawilon obwieszony był sercami wszystkich wielkości i materiałów – od pluszowych wielkich poduch, po małe, plastykowe świecidełka.
Otworzyła leżącą zaraz na początku czerwoną okładkę zaintrygowana tytułem „Sąd ostateczny” Wiktora Jerofiejewa i natrafiając na scenę kopulacji Chruszczowa ze Stalinem szybko ją zamknęła. Była zła z tego niepotrzebnie popsutego romantycznego nastroju i na to, że znowu dała się uwieść tytułowi, którego znaczenie od niedawna dopiero pojęła w pełni.

Siedząc właśnie przy komuterze, uzmysławiała sobie, jak bezskutecznie próbowała nawiązać kontakty sieciowe z blogerami o podobnym swojemu zainteresowaniu. Próba komentowania blogów kończyła się przemilczaniem jej wpisu, albo swobodnym omijaniem pozostałych komentatorów jej wypracowanej wcześniej konkluzji, zawsze grzecznej i dotyczącej tematu. Czasami zbywali jej wpis niewybrednymi docinkami. Po wieczorze takiej marnacji sieciowego czasu, zasypiała pełna obaw, co do swojego wirtualnego istnienia, który kusił ją właśnie nieprawdopodobnym spełnieniem tego, czego nie dało się zrealizować w realu: wspólnego, równoległego bytu duchowego ocieplonego świadomością, że gdzieś tam w przestrzeni kosmosu jest ktoś, kto myśli i czuje podobnie.

Kiedy natrafiła na portal wróżek tarotowych, była już zupełnie wycieńczona swoimi poszukiwaniami.
Od miesiąca mieszkała sama, mąż wyjechał do sanatorium i nieprzyzwyczajona do samotności domowej usiłowała odnaleźć w sieci kogoś, kto różnił się od interesowności ludzi, których dotąd spotkała i odpowiedział na jej bezinteresowność. Wszystko, co oferowały i czym zadowalały się jej koleżanki, i co pozwalało im normalnie funkcjonować w życiu codziennym przeczekiwała grzecznie, świadoma ich niepotrzebności i zbyteczności. Telefony, odwiedziny, nagabywania, były na płaszczyźnie ruszania tylko jej powierzchni, ocierania się o nią. Najgorsze były kontakty z kimś, kogo przywiało z zewnątrz nagle, kto był w depresji, lęku i potrzebował jej, jako taniej używki do chwilowego ulżenia własnego podłego nastroju. Takie psucie czyjejś prywatności poprzez nagłe najście złym nastrojem mogłoby i być dla niej w ostateczności strawne i satysfakcjonujące tym, że uświadomienie niesienia pomocy daje należną za to zapłatę. Ale te higieniczne zabiegi polegały wyłącznie na jej uczuciu. W momentach życiowych dla nich jedynie trudnych, po otrzymaniu potrzebnej im pomocy, znikali do następnego razu, traktując ją czysto użytkowo.

Pozostwał więc emocjonalny niedosyt i dziura, jaka pwstawała w czasie jej codziennej próby poszukiwania kontaktów istotnych szczególnie, że właśnie otrzymała od losu nigdy niedany miesiąc absolutnej samotności fizycznej, który niezakłócany niczyją obecnością realną mógł zaowocować duchowym powinowactwem z wyboru.
Zaintrygowana portalem wróżek, które w rozpoznawalnych już dla niej, egzotycznych nickach rozsyłały baśniowe ciepło, emanowały nie tylko empatią, ale i niosły pomoc zdesperowanym internautom całkiem sensowną.
Czas bezinteresownie oddawany rozwikłaniu mylnie pojętych uczuć sprzymierzeńców bądź wrogów zgłaszających się adeptów wróżenia z kart był imponujący.

Żeby zrozumieć szyfr skomplikowanego przekazu znaczeniowego kart, o których wszystkie podręczniki wtajemniczenia zapewniają, że służyły poradą nie tylko królom, ale dyktatorom i tyranom takim jak Hitler do skutecznej realizacji ich celów, ocalały też drugą, gnębioną stronę. Tu następował przykład sławnej talii kart słoweńskiego artysty, więźnia obozu w Dachau, którego karty, ilustrowane streszczeniem życia w obozie koncentracyjnym pomogły mu przetrwać i wyjść z koszmaru ocalonym.

Tak przekonana, pocięła arkusz kartonu akwarelowego na kilkadziesiąt prostokątów, gdzie pośpiesznie wymalowała wizerunki kart Tarota Marsylskiego i stosując wszystkie zalecenia, wybrała 13 kart.
Pierwsza, wiodąca układ, ukazała się karta Wielkich Arkanów – Sąd Ostateczny z przedstawieniem wychodzących z grobów ludzi. Była powtórzeniem ogromnego obrazu wiszącego nad jej łóżkiem w dzieciństwie, pędzla jej dziadka. Obraz ten w czasie walk i zabaw z bratem spadał ze ściany, a w złotej ramie zawsze wtedy ubywało kilka listków.
Musieli go z dużym trudem zawieszać, by rano rodzice nie zorientowali się, że ich noc przebiegła nie tylko na śnie przed dniem w szkole. Ta niewinna, powtarzająca się zabawa z obrazem oswajała mrożący krew z żyłach temat. Namalowani tam nadzy mąż i żona osłaniali swoich zmarłych potomków i wpatrywali się ufnie w niebo. Interpretacja karty na forach języka angielskiego obwieszczała wielkie szczęście dla wróżącego z tak pomyślnego obrotu jego losu. Okazywało się, że jego odradzające znaczenie rokuje dla niej całkowitą odmianę w jej sieciowych niespełnieniach. Karta o pozytywnym działaniu w postaci Trójki Kijów, zalecała natychmiastowe działania, kucie żelaza póki gorące i i nie przegapienie okazji. Pojawił się też Rycerz Mieczy symbolizujący obiecane potrzeby intelektualne, skutecznie sprzyjający posiadaczce tak optymistycznego układu. Dwójka Pucharów oraz Trójka Pentakli zachęcały, by działać, pisać i nawiązywać sieciowe kontakty.

Ale tak było tydzień temu, kiedy rozpoczęła nieśmiałą rolę adepta czytając z niedowierzaniem tarotowe forum utworzone głównie dla osób samotnych i opuszczonych.
Wróżka o imieniu egipskiej bogini, łagodnie perswadowała, że wybrana karta Śmierć sygnalizuje śmierć związku nieuniknioną i nieodwracalną, a wyczekiwana ciąża w postaci wylosowanego Księżyca jest nierealna, gdyż Księżyc to ściemniacz złudnie siejący fałszywą nadzieję. Kobieta wylosowawszy kartę Śmierć nie chciała podjąć koniecznej w jej życiu zawodowym podróży, alarmując wróżkę o imieniu bohaterki „Czarownic z Salem”, żeby poradziła, co robić. Mężczyzna wyjąwszy kartę zdrady swojej ukochanej, nie mógł mieć już spokoju, szczególnie, że partnerka zachowywała się jak osa.
To wszystko łagodziły wróżki władając życiem uczuciowym gości portalu. Nie znając się – jak wynikało z wpisów – dawały diagnozy podobne, uzupełniające się i wiarygodne.
Właśnie dzisiaj w dzień św. Walentego wróżki postanowiły się spotkać, sprawdzić swój wirtualny fenomen podobieństw i nacieszyć się swoją obecnością w życiu realnym.
Te ciepłe wołania o współistnienie, przyjaźń i czas wspólnego świętowania sfinalizował się w końcu optymalnym dla miejsc zamieszkania wyborem miasta i kawiarni i godziny, gdzie mają się spotkać.
Ze zdumieniem przeczytała, że wybrały jej miasto, a do wybranej kawiarni ma niespełna dwadzieścia minut drogi ze swojego domu.
Ale przeczytawszy tę wiadomość poczuła, że pewnie i one ją odrzucą jak robiły to fora internetowe i wspólnoty, których zainteresować sobą nie była w stanie. Toteż melancholijnie przeczytała notkę powracając do mozolnego układania mądrych i trafnych postów ulubionego bloga.

Blog Rycerza Mieczy, gdyż była pewna, że jego polecił tarot w odnowie intelektualnej sieciowego bytowania, stał otworem i otrzymała, zgodnie z wróżbą natychmiastową zachęcającą do kontynuacji odpowiedź. Dzielnie więc ponowiła następną próbę i o dziwo, Rycerz Mieczy odpowiedział jeszcze entuzjastyczniej. Po kilku z powodzeniem wymienionych komentarzach, spróbowała wypowiedzieć się na inny temat, gdzie włączył się również inny komentator, stały bywalec. Ale pieczołowicie skonstruowany komentarz, pełen intelektualnych odnośników sprawdzonych w wielu sieciowych encyklopediach nie został przyjęty przez blog, mimo, że konwersacja z innym internautą szła na całego.
Jak wyrzucona niesłusznie z klasy, zdesperowana i oszołomiona rozłożyła karty. Tym razem tarot przestawił Rycerza Mieczy, którego wylosowała i w tym układzie, jako człowieka nietaktownego i nieuprzejmego, nieliczącego się z uczuciami innych, autorytatywnego i wyniosłego, lubiącego tyranizować sadystę, skorego do aroganckich żartów, o silnym, przenikliwym umyśle służącym mu do wycinania i mordowania nawet najniewinniejszej chęci zbliżenia.
– A więc wszystko, co nastąpiło, było tylko zwabieniem ofiary w sieć! – wnioskowała z rozłożonych kart. Następna karta z przerażającymi trzema mieczami wbitymi w szkarłatne serce symbolizowała uczucia, które właśnie odczuwała: zdradę, rozczarowanie, zranienie, odtrącenie.
Nagłe olśniło ją pojęcie bolesnej prawdy, że wszystkie życzliwe gesty, jakie wykonała w kierunku Rycerza Mieczy, były daremne.
Dalsze wyciągane karty po Trójce Mieczy – Pięć Pentagramów sygnalizowało trwałe odrzucenie w bezkresnej nędzy emocjonalnej, osamotnienie i przejmującą dezaprobatę świata. Nie lepiej mówiło Pięć Pucharów: osierocenie, pożegnanie, brak jakiejkolwiek nadziei. Ten przemożny żal, emitowany poprzez kartę, zawód i odkrywanie bolesnej prawdy o swoim istnieniu bez znaczenia dla Rycerza Mieczy, wzmogła jeszcze następna karta. Przedstawiała związaną kobietę z opaską na oczach w otoczeniu ośmiu mieczy chwilowo chyba tylko wbitych w ziemię, ale klimat karty nie rokował żadnych ulg dla torturowanej. Dalej Wisielec, którego znaczenie pojmowała jedynie z pamiętania makabrycznej roli, jaką odegrał w filmie Wojciecha Hasa „Rękopis znaleziony w Saragossie”, gdzie zmaltretowany Zbigniew Cybulski daremnie próbował się od jego nieustannych nawiedzeń uwolnić. Tym razem też nie widziała, podobnie, jak jej ulubiony aktor, wyjścia z matni kart i prawem wędrowca, wyciągnęła następną. Przedstawiała jadącego łodzią podróżnego, nieźle już zmaltretowanego, obok wbitych sześć potwornych pionowo mieczy i nie wiadomo, czy nie do użytku po dostarczeniu ofiary zawiniętej w worek na widniejący na horyzoncie brzeg.
Przerażenia dopełniła następna, chyba ilustracja tego, co na tym brzegu będzie się działo. Ciało leżące twarzą do ziemi miało szeregowo wbite dziesięć ogromnych mieczy.

Zlana potem zaglądnęła jeszcze na forum wróżek.
Tak, upewniła się, to dzisiaj, będą czekać na siebie do 21, bo przecież przyjadą z odległych krańców Polski. Ubrała aksamitną sukienkę w kolorze malagi, czarne botki i wykonała staranny makijaż.
Była osiemnasta i mino lutowego zimna miasto zajaśniało wszystkimi rozweselającymi światłami, z knajp sączyła się muzyka, do kina płynęła fala zakochanych par, w cukierniach stały kremowe torty z cukrowymi sercami, a z empiku wylewali się młodzi ludzie obwieszeni serduszkami. Czuła się coraz lepiej, pokonywała tremę przed spotkaniem z ludźmi, których przecież od miesiąca czytała na internetowym forum, a ani razu nie odważyła się tam odezwać nie mając żadnego przecież pojęcia o tarocie.

Ale podana przez wróżki na punkt zlotu kawiarnia była zamknięta.
Ciemne okna i wywieszka o nieczynnym w tym dniu miejscu, gdzie ewidentnie powinni na nią czekać pocieszyciele w nieszczęściu i wirtualnej samotności w realu zachowały się równie zimno jak wszyscy. Gdyż nie mogły przecież tego, jako wróżki, nie przewidzieć!
Wprawiło ją to w panikę. Od miesiąca dobijała się do ludzi i zawsze zapraszano ją, by potem wzgardzić i bez słowa, bez żadnego wyjaśnienia, zatrzasnąć drzwi przed nosem!
Zaczęła się trząść z zimna i upadła na wilgotny chodnik, a ktoś z sąsiedniej księgarni wybiegł i ją podniósł.

(c.d.n.)