na druk jeszcze za wcześnie…

Skoro ciało ludzkie może służyć do produkcji perfum, abażurów, mydła, afrodyzjaków filmowych w przemyśle pornograficznym i stanowić podstawę artystycznej twórczości, nie dziwi wielkie zapotrzebowanie na przerobienie ciał jak najmłodszych na niezbędną człowiekowi potrzebę.
Żyjemy w czasach kultu młodości, nie dziwią więc codzienne niemal pikantne szczegóły różnorakich zapotrzebowań.

Czego potrzebowali chłopcy w rozsławionej ostatnio klasie gdańskiego gimnazjum? Z GW:

Schowała się pod ławką (mówiła, żeby ją zostawili, puścili, ale śmiała się jednocześnie). Powtarzają się relacje: ktoś pociągnął za szlufkę spodni i odsłoniły się pośladki (chłopcy zaśmiewali się, że widać “rów”), ktoś szurał kolanem po jej pośladkach, położyli Anię na ławce (“nie pamiętam, który z chłopaków rozszerzył jej nogi”), a gdy chowała się pod ławką, któryś przyciągnął głowę dziewczynki do swego krocza.

Również w GW czytam o palącej potrzebie hokejowego trenera:

Zarzuty dotyczyły trzech obozów sportowych dla 12-13-letnich chłopców. Trener, “nadużywając stosunku zależności, doprowadził małoletniego do poddania się innym czynnościom seksualnym” i “doprowadził małoletniego do wykonania wobec innych małoletnich czynności seksualnych”.
Trener wprowadził na obozach obrzędy, tzw. smarowanie. W użyciu była mieszanina pasty do zębów, szamponu, maści rozgrzewającej. Smarowali koledzy z obozu, wysmarowany wskazywał następną ofiarę, często przyjaciela. Ofiara rozbierana była do naga. Opornych przywiązywano do stołu. Ulubieńców – na oczach innych dzieci – trener smarował osobiście. Tłumaczył potem: “Chłopcy się muszą wyluzować, stracić napięcie w biodrach”.

Ojciec Leszka (imię zostało zmienione), jednej z ofiar, w rozmowie z “Gazetą”: – Gdy syn wrócił z obozu w Słowenii, zaczął narzekać, że jądra go bolą od ciągłego smarowania, że wyspać się nie może. Byłem w szoku. Wskazał na trenera, zaczął opowiadać, najpierw o smarowaniu.
A potem… – ojcu załamał się głos.

Jak donosi kolega mojego syna w ostatnim mailu, ich była nauczycielka szkoły, którą już ukończyli, jest właśnie oskarżona o molestowanie 15 latka i grozi jej wyrok 12 lat.

To nie był Dürrenmatt. Raczej Proust i to jedynie tom ostatni.

Miałam dwadzieścia trzy lata, jak weszłam w to miasto i po czterech latach je opuściłam. Mój dzisiejszy come back to tylko czas, a nie odwet. On jest stałą, mimo zmieniającej się formy.

Średnia wieku tych, którzy zamienili siebie na anonimowy tłum w ten zimowy wieczór wahała się w granicach stu lat, nie licząc tych, którzy wiek zataili, co mogłoby statystykę jeszcze pogorszyć. Toteż po płomiennym expose, gdzie nawiązywałam do „Pasaży” Waltera Beniamina o początku eksplozji hipermarketów naszej epoki, prezydent podszedł i uścisnął mi entuzjastycznie rękę. Widocznie akurat mój zachwyt nad zdobyczami technologicznymi zbiegał się z interesami partii, która wybory w tym mieście wygrała.
Starsze koleżanki, pamiętane z niechętnych mi komisji prac zleconych poprzez które bezskutecznie próbowałam zarobić na mleko dla mojego dziecka, podchodziły dzieląc się stanem rzygawiczności na widok stojącego w domu komputera, prosząc o poradę w wyeliminowaniu podchodzących pod gardło soków trawiennych.
Hrabina zaklinająca się, że wieku nie tai nigdy, bo nie jest hipokrytką, zwróciła uwagę na moją pracę, zatytułowaną „Chusteczki do nosa: klasa mojej mamy”. Nie zdążyłam wyjaśnić, że ich symboliczny aspekt mieści się w dacie 1939, ponieważ widniejące na nich słabe odbicia dziecięcych twarzyczek Żydówek, jak na chuście Weroniki, zostały spalone w krematoryjnych piecach.
Hrabina inteligentnie przeszła natychmiast do historii otrzymania od hrabiny Lubomirskiej batystowej chusteczki. Jej śnieżnobiała barwa i misterny haft mikroskopijnych różyczek stanowiła trzon nie kończącej się opowieści o przedmiocie, który też zawisł na ścianie w domu jej dzieci gwałtem zabrany i oprawiony w ramki.
– Nie miałam już czym się wachlować, idąc do opery – zakończyła estetyczną puentą przekierowując wyjściowy przedmiot dywagacji.
Wtedy podeszła delegatka wydziału kultury z niesłychanie kuszącą propozycją wypożyczenia jakiejkolwiek mojej pracy plastycznej i zawieszenia jej w korytarzu ich biura, by przełamać nudę urzędniczego gmachu. Taka promocja, jak zapewniała, z podanym adresem artysty, może wiele dać obu stronom, gdyż bardzo cenią sztukę.
Najprawdopodobniej spełnię jej życzenie i podeślę Matta bez majtek, co natychmiast, z powodu zabarwienia religijnego wygranej przez miasto partii, wróci z powrotem.
Kim jest ten młodzieniec? – pytali co odważniejsi wiedząc, że łamią obowiązujące tabu chroniące świętość wypowiedzi artysty i mogą narazić się na kompromitację.
– To mój narzeczony – odpowiadałam niezmiennie.
Nieliczne grupki moich rówieśników przybyłe tu z obowiązku plemiennego, a nie dla mnie, z którymi biesiadowałam onego czasu, musiałam wyłuskiwać z tłumu, gdyż udawali, że nie przyszli.
Rzucałam się zwyczajem starej epoki w uścisku zwanym niedźwiedziem, składałam pocałunek, wzorem słynneo duetu Gierek – Breżniew.
Mój nadmiar deprymował ich i żenował. Kara, jaką mogłam wymierzyć wspólnocie, mieściła się jedynie w gestach.
Nie byłam milionerką, jak Starsza Pani Dürrenmatta, tkwiłam w tym samym nieodmiennie miejscu terminującego.
Hrabina wróciła z wiadomością, że przeczytała mój wiersz. Faktycznie, umieściłam na wystawie propozycję graficzną ewentualnego zastosowania moich ilustracji komplementarnych do poezji. Z witryny internetowej Gil – Gillinga wynika, że właśnie to miasto jest po upadku przemysłu ciężkiego wielkim zagłębiem poezji. Mimo, że minęło pół wieku, ja byłam w dalszym ciągu na początku. W dalszym ciągu poszukiwałam pracy.
– Gratuluję pani pokonania bariery pisma. Jest pani, zapewniam, jedyną osobą tu zgromadzoną, która wiersz przeczytała. Widocznie nie jest pani dostatecznie poinformowana, że wierszy teraz się nie czyta, lecz jedynie pisze! –
– Świetny! – zdiagnozowała hrabina zapewniając, że kto jak kto, ale ona się zna i już gładko przeszła do ogromnej historii podarowania jej z dedykacją wiersza hrabiny Lubomirskiej.
– To była świetna poetka – tu nie oszczędziła mi wnikliwej analizy jej wiersza, ale wyratowała mnie z kolejnej opresji jakaś para i wręczyła mi kremowe frezje, najprawdopodobniej albo pomyliła imprezy, albo zostali oni złośliwie wmanewrowani w informację, że jestem kimś ważnym.
Fotograf lokalnej gazety bowiem sfotografował mnie jedynie z prezydentem i ani myślał fakt wręczenia kosztownego wydatku udokumentować.
Prezes pędziła mnie do nalewania wina, które jednak znikało, co ze względu na tak wysoką średnią wieku, wydawało się niemożliwe.
Uniknęłam dzięki temu pokątnych dyskusji symetrycznie toczących się do oficjalnej opinii na temat prac wystawianego artysty, by ten nie popełnił ani samobójstwa, ani by mu się w głowie nie przewróciło.
Toteż czas, mój największy sprzymierzeniec, moja wielka obietnica, że jednak wszystko ma swój kres, wkroczył nareszcie do akcji.
– Czemu nie ma w waszym związku młodych? – rzuciłam w stronę mojego pokolenia. – Jestem Starszą Panią, potrzebuję młodych chłopaków! –
Wszyscy zamilkli i nagle sala opustoszała.

Zemsta jest słodka? Dürrenmatt nie pisze o zemście. Pisze o ujawnianiu rzeczy, których nie należy ujawniać w życiu. Jedynie w literaturze. Ale czy ma to sens w wypadku zemsty? Przecież nikt nic nie czyta. A jeśli ktoś czyta mój blog, to się nie przyznaje, a ci, którzy zapewniają, że czytają, na tę okoliczność powierzchownie przepytani, wysypują się jak sztubacy.
Wracałam na dworzec niewiele zmieniony od chwili, gdy nakazem losu zatrzymałam się w tym mieście i wstapiłam do Koła Młodych. Zastanawiałam się, czy biblijną Wielką Nierządnicą może być anonimowe miasto, czy Starsza Pani, przechodząc obok światowej prostytucji, jest w stanie wystawiać jakikolwiek moralny rachunek miastu.

„Pętla” Hasa jest dla mnie takim filmem, jak dla innych „Casablanka”.
Oglądałam go po raz pierwszy kilkadziesiąt lat temu, a w dalszym ciągu postać uwikłanego w życie Kuby granego przez Holoubka jest symbolem wszelkiej życiowej mojej niemożności. Ten czarny film, zakończony absolutną autodestrukcją, będzie zawsze dla mnie metaforą mojego świata rozszczepionego.
Alkoholik nie jest słaby, bo dobija się do powierzchni. Powierzchnia jest śliska i szczelna. To jedyny, który nie zrozumiał gry w którą został uwikłany. Kafkowska sytuacja jedynego, który niczego nie rozumie. Telefony jak chichrające biesy komentują jego aktywność, jego nadaktywność w kierunku twórczego życia. One też są na powierzchni, też nie potrafią przedrzeć się do wnętrza, ale nie pozwolą, by komuś się udało.

Witek przysłał ogromną ilość zdjęć swojego wernisażu, jakby próbując sieciowo zabić moje zawiadomienie.
Inżynier Jacek napisał, że nie może przyjść na mój wernisaż w jego mieście, bo jego żona ma wizytę u dentysty. Dzisiaj zadzwonił, że wprawdzie otworzył moją mailową odpowiedź, ale jej nie przeczytał.
Potem zauważyłam, że blog wspólnotowy, z którym byłam trzy lata silnie związana emocjonalnie, nagle przestał istnieć. Na moje komentarzowe zapytania blogów go linkujących nikt nie odpowiedział.
Telefon kobiety, która miała otworzyć salę wystawową do montażu w niej prac, milczał. Gdy zadzwoniłam do jej koleżanki, skarżąc się, że umówiłam się, że zadzwonię wychodząc, by daremnie nie czekała, usłyszałam, że na mnie przecież czeka w odległym mieście, a telefon zostawiła w mieszkaniu.

Wycofałam się z administrowania stron cudzej wspólnoty. Moja ostatnia już pewnie próba zerwania z nałogiem wycofania zakończyła się jeszcze większym. Tak samo, jak bohaterowi Hłaski, mnie się też już nie udało.

Twoje obszerne, profesjonalne wyjaśnienie terminu „grafika komputerowa” nie powinno Cię oburzać w kontekście problemu cudzołóstwa, ani też udowadniać, że nie nigdy Cię, w odróżnieniu do zagadnień Twojego zawodu, nie dotyczyło.
Jeśli od urodzenia, do zakończenia życia, nie spotkasz się z tym terminem i nie wiesz nic o nim, to wręcz moim obowiązkiem jest wzbogacenie, zanim umrzesz, Twojej percepcji świata.
Szczególnie, że wielu artystów łączyło terminy odległe pozornie (nasuwa mi się pierwsze z brzegu np. „Zazdrość i medycyna” Michała Choromańskiego) – z powodzeniem.

Znalazłam w bibliotece miejskiej w dziale eseje, maleńką książeczkę „Listy do Muzy”. Dopiero w domu okazało się, że nie są to, jak sądziłam, dywagacje Herberta na temat muzy greckiej, lecz wydane jego listy przez jego byłą kochankę, której wydawało się, że ową muzą jest.
By sprawę wyjaśnić, a zawsze czuję się jakoś mentalnie oszukana (tak, jak oszukałabym widza moich obrazów nie uświadamiając mu, że zaistniały jedynie Corelem 12, a nie pędzlem i farbą), zabrałam wczoraj do pociągu „Pan od poezji”, czyli książkę o Zbigniewie Herbercie Joanny Siedleckiej.
Lektura okazała się, jak i przypuszczałam, łatwa i nieprzyjemna, wręcz idealnie pasująca do jazdy, jaką jest podróż Polskimi Kolejami Państwowymi na początku dwudziestego pierwszego wieku.
Jak pamiętałam z przelotnych wypowiedzi Siedleckiej w telewizji, Herbert telefonicznie zakazał jej pisać o nim cokolwiek, brudne ręce precz od Herberta, zachował się wręcz histerycznie i zaraz zmarł, co pewnie autorkę jeszcze bardziej dla równowagi psychicznej po takim potraktowaniu, zmobilizowało do wydania książki.
Jak widzę, robisz dużo, by być sławnym. Wydawanie takich książek jak “Listy do Muzy” są dowódem na to, że nasze prywatne życie nie jest wbrew uzurpacji, naszą prywatną własnością, więc każdy artysta powinien wiedzieć, że nawet największa grafomanka i grafoman, pokuszą się o wydanie listów swojego sławnego partnera.
A czytając listy poety do muzy, trudno nie odnieść wrażenia złej służby liryki miłosnej.

Siedlecka już we wstępie pisze, że żona Herberta również odmówiła jej jakichkolwiek wypowiedzi o jej wielkim mężu. Zbigniew Herbert przecież w polskim życiu literackim funkcjonuje jako największy polski poeta dwudziestego wieku.
Z książki, zawierającej wiele wiarygodnych dokumentów obejmujących lata przedwojenne (rocznik mojej mamy), okupacji i stalinowskiego życia kulturalnego w Polsce, można śmiało wysnuć jedynie tezę, że zaistnienie w życiu publicznym w powojennej Polsce było możliwe albo przez UB, albo poprzez seks. Dlatego pewnie skandale kościelne są bogatsze w pierwszym wypadku, ze względu na celibat.
Muza Herberta, to kobieta po trzydziestce, kierowniczka Związku Pisarzy Polskich oddziału gdańskiego, mężatka i matka dwojga dzieci, z którą dwudziestoczteroletni poeta rozpoczął regularne życie płciowe. Siedlecka zdążyła przed śmiercią “Muzy”, czyli dotrzeć do osiemdziesięciopięcioletniej staruszki, która opowiedziała swoje dzieje po fakcie zakochania się Herberta w urzędniczce Związku Kompozytorów Polskich:

Zdaje się wiosną 1957 przyjechałam jak zwykle do niego do Warszawy. Poszliśmy na obiad i ni z tego, ni z owego, oświadczył, że nie wie, jak mi to powiedzieć, ale zakochał się w innej, chce, żebym to wiedziała.

– Może nie powinnam była tak szybko się wycofywać, tylko walczyć jak inne kobiety? Zrujnowałam przecież dla niego życie swoje, Edmunda, naszych dzieci, on tymczasem – zakochał się!

Herbert do homoseksualizmu maił szczególną odrazę. W Zarządzie Głównym Literatów Polskich bez zaliczenia co najmniej dwóch partnerów nie było szans, jak donoszą według relacji świadków epoki, koledzy Herberta. Siedlecka pięknie dokumentuje wybitnych absolwentów anglistyki, romanistyki, skazanych na niebyt społeczny, ukrywających dyplom, gdyż natychmiast byli podejrzewani o współpracę z obcym wywiadem.

Oczywiście nie jestem na tyle wykształcona, bym mogła profesjonalnie wyjaśnić Ci termin „cudzołóstwo”.
Najsmutniejsze w trójkącie Herberta, czego liczne ślady są w” Listach do Muzy” jest to, że cała trójka oceniała miłosne uwikłanie jako wykroczenie przeciwko sakramentowi małżeństwa, gdyż zarówno Poeta Herbert, jak i rozbite romansem małżeństwo, byli praktykującymi, gorliwymi katolikami, a nie szkodzie na sumieniu ludzkim
Zalegalizowanie nowego związku w ich pojęciu było niemożliwe nie dlatego, że „co ludzie powiedzą”, ale co powie Bóg. W nawiasie i Partia, która była równie wymagająca w tych sprawach.

W moim prywatnym przekonaniu termin “cudzołóstwo” (jak zwał tak zwał), jest to miłość cielesna w ramach związku, który nie zaprzestał jej w innym i kontynuuje seks równolegle.
Dlatego bliższe jest mi nazwanie Cezarego Pavese: Mężatka z innym robi to albo serio, albo żartuje. Jeśli robi serio, należy do tego drugiego, i już; jeśli żartuje – jest szmatą, i już.
Nie wiem, na ile tłumacz z włoskiego przybliżył nam wyraz „szmata”. Jeśli bliżej prostytucji, to warto oddzielić szlachetny zawód płatnej miłości od zabiegu utożsamienia cudzołóstwa z terminem miłości wysokiej, a społecznie szlachetnym narzędziem zaistnienia artysty w życiu społecznym.

Ponieważ, jak piszesz, wyjeżdżasz, by wykorzystać przerwę semestralną na miłość prawdziwą, czyli fizyczną i duchową, wysyłam Ci fragment z internetowego literackiego blogu „kumple” jako dowód, że dzisiejsze czasy też nie są wolne od cudzołóstwa (jak zwał tak zwał).
Ewa

Dorian |
2007-01-19 21:59:11 | 83.18.107.68 80.51.165.30 POMÓZCIEEE byłem w solarium bo chciałem sie opalic cały czas byłem brazowy a teraz na wieczór zczerwieniało mi to. czy jutro znów bedzie brazowe co zrobic aby nie robiło sie czerwone??? prosze pomózcie

GuessWho??? |
2007-01-19 22:53:18 | 82.115.69.142 Na homikach mu nie powiedzą. Tylko JA prawdę powiem. To zależy czy leżałeś pod lampą sam, czy z kimś, jeśli z kimś – to zależy z kim? Jeśli stałeś – analogicznie. Jeśli sam – to trza paczyć, żeby sobie CV nie spaczyć. 😉 Całuski