na druk jeszcze za wcześnie…

Wiem, wiem, że podryw na pokazywanie znaczków jest nieśmiertelny. Niestety, blogowicz, w odróżnieniu od wielu pokoleń uwodzących i wabiących do swoich jaskiń, te znaczki naprawdę posiada.
Czegóż nie posiada w swoich zbiorach blogowicz hobbista!
Pod pozorem obietnicy żywego słowa złaknionych jakiegokolwiek ludzkiego sieciowego kontaktu, blogi wabią swoimi literackimi szyldami obietnicą wąskiego przedziału swoich zainteresowań.
Instalowanie na blogach kilkugodzinnych, wieloczęściowych niekiedy filmików z YouTube z dowcipami nie różni się niczym od słania biurowych dowcipów pocztą mailową (co mnie niestety taką zarazą krótkiego pobytu na portalu naszej klasy dotknęło).

Wiadomo z definicji, że hobbysta nie posiada dobrego smaku, ponieważ go mieć nie może.
Hobby bowiem to nie przyjemność podniebienia, a ciężki, bezwzględny obowiązek. Z pewnością kolekcjoner, który więzi w swoim blogu precjoza – ich nie konsumuje, nie czyta, gdyż zaprzeczyłoby to idei zbieractwa i zanegowało ich posiadanie. Konsumpcja jest ze wszech miar zabroniona. Obserwuję nawet zamykanie swoich blogów dla tych, którzy chcą jedynie wpaść na chwilę, jakby w obawie, że mogą to zrobić inni.
Nie dla psa kiełbasa! Nie będzie kolekcjoner cytatów literackich byle komu ich udostępniał!
Nie będzie się pospolitował z globalną wiochą, jaką jest Internet!

Ponieważ blogi kolekcjonerskie coraz bardziej dziwaczeją schodząc do nisz rzadko uczęszczanych najbardziej zagrażają ich właścicielom grożąc trwałym kalectwem łokcia wskutek nadmiernego wklejania i skanowania kolekcjonerskich materiałów.
Ostatnio oglądałam owacyjnie przyjęty podczas „Festiwalu Berlinale 2007” film „Irina P.”(zagrała legendarna Marianne Faithfull, była partnerka Mickie Jaggera, arystokratka, krewna pisarza Leopolda von Sacher-Masoch), gdzie bohaterka zachorowała na łokieć penisisty pracując w “Sexy World” na londyńskim Soho. Troskliwie leczona przez chirurga w identyczny sposób, jak leczy się łokieć tenisisty, czyli unieruchomieniem ręki na temblaku, pokonała swoją chorobę i zarobiła bohatersko pieniądze dla chorego wnuka obsługując perfekcyjnie tabuny mężczyzn ustawiających się w kolejce po najlepszą w Londynie w tym zawodzie usługę profesjonalistki.
Blogi nie mają tak wzniosłego moralnego usprawiedliwienia w swojej codziennej katorżniczej pracy prehistorycznego zawodu zbieracza, by swoje trofea zagarnąć z innych blogów i portali i u siebie powklejać. Toteż rokowanie uzdrowienia przypadłości łokcia hobbisty netowego jest beznadziejne.

Dopóki wolność blogowa będzie utrzymana, dopóty blog nie będzie chorował i nie umrze. Nie umrze chorobą na śmierć.

Szukam materiałów o San Francisco, by się przygotować do mojej życiowej podróży za niespełna trzy tygodnie i niczego w bibliotekach nie znajduję. W czytelni Biblioteki Śląskiej półka przewodników po miastach świata nie zawiera San Francisco.
Wybieram więc do domu Bogdana Grzelońskiego „Do New Yorku, Chicago i San Francisco”, by poczytać o synu Heleny Modrzejewskiej Ralphie Modjeskim i tym hasłem dotrzeć do jego ucznia Josepa B. Straussa, twórcy mostu Golden Gate w San Francisco.
Ale szukam materiałów neutralnych, bez egzaltacji patriotycznych, a jednak bardziej subiektywnych, niż internetowa wikipedia. Szukam esejów o architekturze, o Indianach gdyż dzięki ich zwinności wieżowce i mosty powstały. Niczego nie znajduję. Biblioteka nie posiada jeszcze tak wnikliwej wyszukiwarki.
Natomiast z radością podsłuchuję przy oddawaniu numerka rozmowę z doktorantką, która pyta, czy może przynieść skaner.
– Oczywiście – odpowiada pracownik biblioteki. Proszę tylko zgłosić to dam numerek blisko podłączenia.
– Jak to? Włączam się do rozmowy. I to jest płatne?
– Nie – odpowiada uprzejmie pracownik.
– Jak to! Przecież nawet za fotografowanie pobieraliście i to bardzo wysokie opłaty!
– Od roku zniesiony jest wymóg opłat za fotografowanie. Skanowanie i fotografowanie jest za darmo – odpowiada uprzejmie pracownik.
Miłe zmiany są też przy wynoszeniu książek do domu. Nie trzeba już pokazywać dowodu osobistego, można brać książki na kogokolwiek, byle mieć tylko jego kartę biblioteczną.
Nie mogę się nazachwycać tym nowym zmianom o których podobno jest w regulaminie.
Czytam cały regulamin i niczego nie znajduję. Wszyscy w okienku grzecznie pokazują dowody osobiste i znudzeni pracownicy z uśmiechami informują, że już nie trzeba.
A ja jak głupia noszę po kradzieży dowodu osobistego paszport z duszą na ramieniu, że ten też mi ukradną, bo przecież jak trafię na profesjonalistę to szans nie mam. I łamiąc nogę, nie wiedziałam, że mąż mógł mi książki nosić… I ten aparat fotograficzny… Ech…