na druk jeszcze za wcześnie…

Nigdy nic nie pisz, gdy nie musisz. Wszystko nadejdzie przecież letnie.
Zima przesunie się po zimie koleją pustych słów ociepleń,
znów wyjdę z wspólnot ograbiona,
znów się zadziwię i przekonam,
że ludzie lepią się, gdyż lepkie
tylko możliwe współistnienie.

Nic tak naprawdę nam nie mija. Mijamy się, bo nikt nas nie chce.
Odpychająca jest jedynie tylko osobność w spotkań trafie
w zderzeniu, które się wypiera.
Ciepłota spadła już do zera
zima jest przecież. Nie daj jej się,
nie daj się sobą poniewierać.

Znaczące są niemrawe gwiazdy. To ognie zimne. Namiastkami
w pretekstach czystych słów zabitych, słanych  kartkami świątecznymi
jak starość sucha i wymyta.
Więc nie pisz nic. To ciszy szept
ot, minimalizm po nas przyszedł.
To nie Szczepanik ani Becket.

Nigdy nic nie pisz, gdy nie musisz. Święta są dla tych, co się boją.
Nas nic już więcej nie przestraszy. Jest tylu Świętych, co Judaszy.
Dystrykt, to też dramatu scena
w przypływie nowych, co przyjdą klisz
i filmu nie ma, taśm już nie ma
jeśli nie musisz, nic nie pisz, pisz…

svgallery=christmas

Nikt nie chce w recyklingu świata być tym z odzysku w instalacji
neonem. Świecić zdjęciem z szyldu! Nikt, jak Pinokio wystrugany
nie chce powstawać. Jego plany nie są już żadnym planem Boga.
Nikt nie ulegnie, chociaż podaż równa się często tylko cenie
transportu i przysposobienie, to rzecz bezpłatna, rzecz dotacji
ciał urzędniczych i machiny, by trwał wciąż obrót. Tak, to podaż,

to wciąż bezbłędna kalkulacja, kto ma być tym, co na imprezy
stawia się karnie i w nie wierzy, że posłannictwo dopuszczenia
go przeobraża i wycenia. A tylko silni ciągną sznurki
bez skrupułów, bo nikt nie zechce się poczuwać. Nikt już nie wierzy
w dar boski i w wyodrębnienie. Towar ma swoje przeznaczenie,
być tym i tamtym to za dużo. Dlatego jedni się zasłużą

wspinania drugich pomaganiu. (Reinkarnacja to rzecz nasza –
za życia można sprzedać znowu towar z odzysku. Tss! sza! sza, sza!)

svgallery=gather

Świat się rozpryśnie w złota wory! Rozsypie podmuch gigantyczny
cekinów, pereł, szkieł dymionych i lampek rój, i świecidełek,
i wszystko dane na talerzu, wszystko w zasięgu tylko ręki!
Ten świat jest twój. Ja wizytuję jedynie nocą twoje lęki.

Drzwi uchylone. Moja głowa włożona, by hałas uliczny
w zgiełku niewiedzy, w rojnym stanie uporządkować, dać nadzieję
i wyjść. I nic już się nie zdarzy. Nic, prócz pustyni i pustkowia
tam, gdzie są tylko: myśl i słowa.

Pamiętasz, kiedy w roku ósmym mojego tutaj przebywania, w roku przełomu,
się zdawało, że jest tak dużo! Było mało,
było tak tycio i tak nikle, tak trzeba było to rozniecać, że kłaniał
się kalendarz nisko, by nim przyziemnie nie uderzać, by się nie kłaniać byle komu,
i, by kłanianie nie bolało.
Może to przewidziała Ania,
może Josif Wissarionowicz, może i wiedział to Obama, że czas się żuje,
a nie traci. Gumą jest wtedy, gdy bogaci nas wrażeń nowych kicz podniebny!
Potem jest zwrotem. Te drobiny wymiocin barwnych, których mało
zostawia pamięć na osłodę, to są obrazy. Seattle to miasto ciągle młode
nawet jak geriatryczne trwanie w nim się zalęgnie, to kochanie
zawsze istnieje w stanie czystym. Bo Seattle czuje,
Seattle widzi, węszy i błyszczeć się nie wstydzi. W noc,
w której twe sny neurotyczne w obsesji kobiet, nieosiągalnych nigdy przecież
jedynym szczęściem są na ziemi. Twe miasto w małym jest powiecie.

svgallery=seattle