na druk jeszcze za wcześnie…

Może teraz, po pół wieku w filmach odkrywa się coś innego, niż reżyser chciał powiedzieć, a prawda artystycznego dzieła żyje już własnym życiem i mówi co chce?

Przypomniany w telewizji film “Do utraty tchu” Jana- Luca Godarda, (łatwo rozpoznać wpływ na naszych „Niewinnych czarodziei”, co elitarna Filmówka umożliwiała wewnętrznymi pokazami dla studentów wszystkich nowinek artystycznego kina) mówi nie o hedonizmie, ale o zdradzie.
22 letnia Jean Seberg, po amoralnej postaci filmowej z „Witaj smutku”, ma podobno kontynuować na planie swoje losy. W rzeczywistości aktorka za dwadzieścia lat popełni samobójstwo, ale bolesna autodestrukcja widoczna jest już teraz, kiedy dzwoni do prefekta policji i wydaje na śmierć kochanka.

Trzeba zabić tę miłość pobrzmiewa przez wieki.
Inaczej zabijano ją w greckim micie. Zabijali bogowie wiedząc, że ta kosztowna zabawka w rękach ludzkich sprowadzi tylko na ziemię nieodwracalny zamęt.
Trzeba więc zabić dzieci Niobe, trzeba ustrzelić Akteona, trzeba kazać Medei zaszlachtować dzieci.
Chrześcijaństwo czerpiące z judaistycznej ofiary karze Judaszowi wydać Chrystusa, a gnostyckie tropy podpowiedzą, że to z miłości do Mistrza. Piotr zaprze się ze strachu, ale czym jest strach?

Między studentką a bandytą na planie filmu pojawia się nagle miłość, o której obie strony dobrze wiedzą.
Wyrosła z bezpiecznie uprawianej higieny seksualnej, nudy wieczoru i instrumentalnego potraktowania drugiego człowieka, miłość spada jak mityczne przekleństwo i tak będzie potraktowana.
Banalna fabuła nagle przemieni się w przerażenie.
Racjonalność zabicia przesuwa się w rejon innej kategorii. Biorą w łeb Sonie Dostojewskiego idące za bandytą na katorgę. To bandyta jest krystalicznie czysty, a jego społeczne czyny lekkim pyłkiem w obliczu tego, co wydarza się między dwojgiem ludzi.

Właściwie polski film „Niewinni czarodzieje” powie to samo. Ale to będą chyba ostatnie podrygi wielkiego artystycznego wysiłku w kierunku zdemaskowania człowieka.

Ekscesy dzisiejszego kina, nad Wisłą i nad Sekwaną są też podobne.
Miłość można wrzucić w si@ć, a wyzwolonemu artyście przywrócić niewinność.

Dzisiejsza śmierć Marka Grechuty w sędziwym wieku 60 lat każe zastanowić się nad problemem starości, bowiem uwagi, że „fantastycznie wyglądasz”, przy dzisiejszych technologicznych możliwościach przemysłu kosmetycznego, nie mają przecież żadnego znaczenia.
Nie mają ich futurystyczne dywagacje intelektualnych starców w typie Jacguesa Attali, jakoby idą czasy dwudziestego pierwszego wieku, czyli przesunięcia aktywności produkcyjnej do lat osiemdziesięciu, natomiast pięćdziesięciolatkowie będą jeszcze kwalifikowani do młodych.
Nic podobnego!
Takie, z pewnością przynoszące fortuny wydawcom książek, co dokumentuje właśnie odbywające się 58. Międzynarodowe Targi Książki we Frankfurcie, lisie teorie, prowadzą na manowce nie tylko starców, ale i młodych.

Obserwując bezcielesne internetowe portale literackie, korzystające jedynie z umysłowo – duchowej kondycji człowieka, wszelkie przyjemne prognozy dla starców, biorą w łeb, przy byle konflikcie.
Mimo wymaganej daty urodzin przy rejestracji w poetyckim portalu Nieszuflady, nic nie daje jej zatajenie, gdyż chęć okazania swojego fantastycznego wyglądu jest silniejsza, wspomagana ministerialnym projektem Gil-Gillinga.
Starość, charakteryzująca się też między innymi powoływaniem się przy byle okazji na dawne osiągnięcia (Balek), nie omija ludzi w wieku jeszcze dość przyzwoitym.

A jednak to ci, którzy nie mogą uwierzyć, że natura dąży do stanu sprzed okresu niemowlęcego i proces starzenia rozpoczyna się właśnie z przyjściem na świat, słusznie pilnują, by rzekome kumpelstwo, do którego zawsze ciąży strona nie mająca już nic do stracenia, nie zaistniało.

Zgrzybiała kokieteria, brak popędu płciowego z równoczesnym złudzeniem, żeśmy się go wreszcie pozbyli i żałowanie, że nie uwiedliśmy, kiedy była ku temu okazja, brak jakiegokolwiek rozwoju na płaszczyźnie duchowej i umysłowej – to właśnie starość.