na druk jeszcze za wcześnie…

Nareszcie lecę z kimś miłym i dojrzałym.
Szwed, koło sześćdziesiątki, jest opiekuńczy i grzeczny. Opowiada, że w Polsce był w Szczecinie w latach siedemdziesiątych oprócz jeszcze kilku państw na wszystkich kontynentach, które wylicza. Jego szlachetna twarz jest żywa i ruchliwa. Przypomina bergmanowskich aktorów i zdaje się być jakimś solidnym zaczepieniem w tej nic nie dającej gwarancji podniebnej sytuacji. Zarzeka się, że żony nie ma, ale jego dwaj synowie mimo zajmowania się wyłącznie grą muzyki rockowej, wyrośli na wyjątkowo udanych. Zanim dotrze do swej szwedzkiej rodziny, wypije wszystkie gatunki pokładowego alkoholu, ale wiadomo, że to, co się dzieje w tych dwunastu godzinach lotu, jest jedynie oczekiwaniem.
Zobaczę go w Frankfurcie, jak dotarłszy do celu podróży, czyli do miejsca dla palących, by z ulgą zapalić papierosa, zobaczymy razem amerykańskie, ubiegłoroczne „Małe dzieci” – film Todda Fielda na podstawie powieści Toma Perrotta o tym samym tytule.
Film donosi w czyjich rękach jest tak poważna sprawa, jak egzemplarz naszego gatunku. Kto ma dzieci i kto je wychowuje.
Ten obyczajowy dramat, rozpięty pomiędzy grasującym pedofilem, a dwoma urodziwymi parami małżeńskimi z kilkuletnim przychówkiem, to współczesne zagmatwanie i zawęźlenie człowieka dnia dzisiejszego, próbującego wyjść na swoje.
Samo dowiadywanie się, czego brakuje młodemu człowiekowi po uwiciu gniazda rodzinnego, jest tematem pierwszej części.
Z dialogów młodych matek dozorujących dzieci na placu zabaw można wyczuć, że nie są w stanie przerobić wartościowo czasu pozyskanego z odciążenia ich cywilizacyjnie od uciążliwości gotowania i prania.
Jedynie Sara, absolwentka anglistyki, przypominająca sobie mgliście Panią Bovary z pierwszych lat studiów na hobbistycznych spotkaniach literackich odkrywa, że jeszcze jest jakaś wartość dodatkowa.
Mylnie jednak odczytuje przesłanie Flauberta, dla którego napisanie powieści było wyłącznie ćwiczeniem stylistycznym.
Dla Sary, mimo kilkuletnich nauk o literaturze, staje się ćwiczeniem seksualnym, a romans z równie niezorientowanym w sobie osobnikiem płci przeciwnej, będącym w takiej samej pułapce niańczenia potomka, próbą literackiego zrozumienia.
Wsparcie sonetami Szekspira – które z podkreśleniami Sary swoim zdjęciem w żółtych slipkach i zasuszoną różą znajduje mężczyzna na stole, przyspiesza akcję filmu. W czasie suszenia garderoby po romantycznym deszczu naprowadza na pomysł odbycia szybkiego stosunku płciowego w suszarni domu Sary. Ta przyjemna zabawa to kolejne romantyczne kroki w kierunku eskalacji czasu dla obojga z podniecającą grą ukrywań, kłamstw, by przeżyć coś wyjątkowego.
Pedofil w momentach newralgicznych dla dramaturgii filmu wchodzi ze swoją opowieścią, budzi współczucie widza i woła o pomstę do nieba, a samo kastracja wręcz podziw dla jego heroizmu.
Społeczne zaszczucie, zarówno pedofila, jak i miłosno podobnej aktywności kochanków, mieszających wolność wewnętrzną z zewnętrzną, to może i jakiś dydaktyczny głos dla pasażerów samolotu.
Niestety – kilka matek, które powinny film obejrzeć, było zajętych rozdartymi do nieprzytomności niemowlętami, umieszczonymi na czas lotu w przypiętych maleńkich łóżeczkach. Nie wiadomo, dlaczego, przy tak luksusowych warunkach, jakie Lufthansa zapewniła dzieciom, histeryczny płacz rozlegał się w czasie całego lotu. Ilość dzieci dyżurujących zdawało się i skrupulatnie przestrzegających kolejności rozdarcia – gdy kolejne milkły by nabrać siły na głosowy występ – zdawał się inteligentniejszy od matek. One jedynie terroryzowały macierzyństwem w całym majestacie celebry pielęgnacyjnej, blokując wszelkie drogi komunikacji do toalety, przewozu posiłków jak tylko mogły. Ale brak ich koordynacji pozwolił na realizacje potrzeb konsumpcyjno – wydalniczych pasażerów w miarę regularnie.

Dopiero we Frankfurcie rodziny ludzkie nabrały rumieńców.
Pochód młodych mężczyzn, ubranych identycznie w białe koszule i czarne ubrania – jedynie niuanse kapeluszy i jarmułek różnicowały ich religijną jakość – prowadziło urodziwe kobiety w podobnej tonacji kolorystycznej. Te niosły lub wiozły w wózkach niemowlęta, lub prowadziły za rączkę ubrane po dorosłemu maleńkie dzieci.
W oczekiwaniu na odlot do Tel Awiwu, po uczczeniu ofiary Holocaustu w byłym obozie zagłady Auschwitz-Birkenau w Marszu Żywych, niemowlęta rozpełzły się po posadce lotniska w różne kierunki.
Niektóre dzieci spały na rękach w pozycjach niewiarygodnych, zastygłe w sennym amoku, w czasie, gdy ich ojcowie zwróceni do ściany, zarzuciwszy tałesy i założywszy na głowę szescienny przedmiot uwiązany do ramienia rzemieniami, modlili się pospiesznie.
Tym razem ani jedno dziecko, w czasie dwóch godzin oczekiwania na odlot nie wydało żadnego dźwięku, śpiąc, raczkując lub ciekawie się rozglądając.

Aż ten ogromny tłum zniknął nagle – wchłonięty przez kolejny samolot.

Żeby najeść się zapas – a przynajmniej nie zmarnować okazji najedzenia – zbieram foldery.
Każdy dzień mija tak szybko, a ja zasypiam błyskawicznie. Nawet nie zdążę zanotować, gdzie byłam. Więc pozostaje metoda magazynowania, a zapasy można przecież powoli potem zużywać.
Jedną z metod są foldery.

Miejsca dokumentowane są folderami bez ich rankingu ważności.
Po prostu znane na całym świecie miejsce wprowadza w obieg taką samą ilość folderów, jak marginalne, posiadające jedyną regionalną ciekawostkę, o której da się opowiedzieć tak samo dużo.
Dzisiejsze foldery turystyczne, mające grubość książek, jakość najlepszych magazynów mody, zawierają absolutnie wszystko, co jest potrzebne do magazynowania wspomnień.

Pacyfik ze stalową, egzystencjalną plażą uwieczniony w każdym niuansie, otwiera najbardziej oporne i pozatykane receptory mózgowe na Romantyzm.

Stolica stanu Washington z kompleksem neoklasycystycznych budowli, na Państwo. (Budzi postrach, gdy się patrzy na rzymską świątynię sprawiedliwości. Pomnik wykonany ze złota rosłego, męskiego anioła przebranego za kobietę, wiodącego trzech młodzieńców w krótkich spodenkach, ale innych kapeluszach, symbolizujących różne przynależności stanowe, na śmierć – w rzeczywistości swoimi rozmiarami budzi równą grozę, jak jego żaba perspektywa na folderze.)
Podobnie się ma z wulkanami, wodospadami, ogrodami.
Foldery dokumentują biologicznie portrety kamelii, magnolii i wiosennych teraz kwiatów z całą ich bezwstydną nagością.

Czy mieszkańców morza w ogromnym miejskim akwarium.
Scena karmienia monstrualnej ośmiornicy przebiega na obrazkach z całą, należną jej dramaturgią.

Nie inaczej jest z każdym wieżowcem w Seattle, każdą galerią i muzeum.

Toteż wszystko, co zgromadziłam wciągu miesiąca, poszatkowałam przecinarką do papieru tak, by ominąć reklamy i zbędne napisy, a wyfiletowany obrazek zawieźć do Polski, bym w betonie osiedla mogła go dotykać i gładzić.
Wydłubane w ten sposób moje dokumenty przeżytego czasu niestety wciąż stanowią pokaźny, nigdzie nie mieszczący się, potencjał energetyzujący wspomnienia.
By go odchudzić i sprowadzić do rozmiarów dozwolonej do wywozu liczby kilogramów, rozpoczęłam selekcję z bólem i stwierdziłam, że wszystko kocham jednakowo i że rozstać się nie sposób.

Zaczęłam więc obcinać obrazki i kadrować tak, by ich jądro, ich esencja, pozostała.
Do kosza poszły więc cenne fragmenty architektury, obrazów, przyrody, roślin, zwierząt i ludzi.
Tak napełniwszy dwie walizki, udaliśmy się na lotnisko, z których wskutek wysokiej jakości kredowego papieru, dozwolony ciężar przekroczyłam.
Toteż musiałam zaczerpnąć garściami po pięć kilogramów z każdej walizki na chybił trafił, gdyż selekcja, wskutek zbliżającego się odlotu samolotu, była niemożliwa.

Jestem bardzo zadowolona z takiego obrotu sprawy, gdyż jedynie przypadek może hierarchizować wspomnienia, których nie da się przecież wycenić.

Mimo najnowszych technik rejestracji codziennego życia, wczorajsze niefrasobliwe zastrzelenie 32 studentów politechniki Virginia Tech w miejscowości Blacksburg w pobliżu granicy stanów Wirginia i Karolina Południowej, zarejestrowane przez telefony komórkowe i publikowane natychmiast w Internecie i Telewizji, nie przybliżyły ani na krok zrozumienia mordercy.

Podobnie z pszczołami w Kalifornii. Masową śmierć tłumaczy się wprowadzeniem w ich powietrzną przestrzeń ludzkich rozmów przez aparaty komórkowe. Nie wiadomo, czy znaczeniowa zawartość poraziła owady.

Charakterystyczny gest przytrzymywania komórki przy uchu, umożliwiający wprawdzie ludziom izolację zewnętrzną, ale prowadzący do trwałego paraliżu ręki, leczy się w siłowniach. Tam też znika międzyludzkie nawiązywanie, na rzecz całkowitego pogrążenia się w sobie. Oprócz hali urządzeń umożliwiających regenerację, jest jeszcze basen i sauna.

Sauna jest miejscem, gdzie trafiają najczęściej grubasy. Mimo społecznych nazw, próbujących otyłość oswoić i umilić, monstrualność zjawiska jest na tyle wyraźna, że porażenni próbują coś z tym zrobić.
Serial telewizyjny ”Scrubs”(szpitalne ubranie), mający na celu jedynie dowcip, przedstawia właśnie w szpitalnej codzienności otyłą, dobiegającą dwudziestki pacjentkę, która obrażona, domaga się operacji na żołądku. Lekarze dydaktycznie odmawiają, przepisując odchudzanie.

I ten charakterystyczny moment życia można zaobserwować w saunie.
Katarzyna Kozyra kręcąc video ukrytą kamerą w węgierskiej męskiej łaźni, pracowicie przyklejała genitalia, malując i retuszując w obawie przed zdemaskowaniem, łączenia ciała z sylikonem.
Tutaj niczego by nie musiała. Obie płcie siedzą na ławkach w piekielnej temperaturze, ubrani w swetry i spodnie.
Popijając wodę z butelki pogrążeni są w muzyce płynącej ze słuchawek. Tylko przy wejściu miłe słowo powitania, rozjaśnione uśmiechem świadczącym, że nic na świecie nie jest tak miłe, jak to spotkanie, więdnie we wzajemnej odrębności i niezależnej pracy nad własnym losem.
Mimo rozpostartego za szybą sauny basenu, niewiele osób z niego korzysta, poprzestając na odchudzaniu nieruchomym.
Nie wiadomo, co dzieje się w ludziach i ich słuchawkach.
Indyferentność twarzy nie wysyła otoczeniu nic.