na druk jeszcze za wcześnie…

Już przed piątą ludzie wciekali wąskim strumieniem schodów, gdzie na półpiętrze rozpadali się na dwie ścieżki. Ci, co orientując się, że tutaj wydają katalog, stawali w kolejce, by pobrać kosztowne wydanie dwustu autorów uwieńczonych kolorowymi reprodukcjami ich plastycznych wytworów, obwieszonymi masą sponsorów i kilkoma esejami sławnych ludzi. Kto żyw tam chwycił za pióro, by w tym jubileuszowym wydaniu dać świadectwo prawdzie o Związku. Henryk Waniek, wprawdzie wśród ogólnej euforii tego cudownego zjawiska, jakim był i jest Związek, próbował chwilowo przemycić zdanie, że wprawdzie kto do Związku nie należał, artystą być nie mógł, ale w końcu uległ chwili natchnienia i rozpłynął się w smakowaniu ciepła związków międzyludzkich, które to na łonie Związku owocowały uczuciami wyższymi. Rektor UŚ, Tadeusz Sławek nie omieszkał zabłysnąć szeregiem nazwisk z górnej, europejskiej półki, powołując się na „Creo ergo sum”, przecząc „końcowi sztuki” i angażując do tego celu Ericha Fromma, Marcela Duchampa, i wiele jeszcze innych nazwisk mających na celu udowodnić, że liczy się twórczy gest. Dlatego też, pozostała część przybyłych owego popołudnia na wernisaż, natychmiast wykonała gest w kierunku długiej kolejki do darmowego piwa, które nagle zmieniło napuszony charakter francuskiego vernissage z winem, w swojską imprezkę gillową. To, co wisiało na ścianach i stało na postumentach w postaci rzeźb, było gestem, jak na tak olbrzymią salę wystawową, i wagę przedsięwzięcia, niesłychanie ambitnym i wypracowanym. Twórcy dokonywali ekwilibrystyki pędzla, dłuta i przemiany materii w drogocenne płaszczyzny, zdawałoby się, zwykłych chemicznych związków. I cały ten Związek, który dokumentnie pokrył ściany i podłogę, nagle przyszedł w jednej chwili, zszedł się razem, by w tyglu wzajemnych spotkań, konfrontacji, wzajemnego oglądu degradacji ciał przez czas, ożywić i ocieplić sobą zastygłe, twórcze wytwory. I tak całując się ze Staszkiem, zapewniam go, że lubię go najbardziej z całego Związku, nie przyznając się, jaki jest mój prawdziwy stosunek do pozostałych jego członków. Chwytając z tyłu nagle za ramiona niemodną, wywatowaną marynarkę Adama, w którą palce wtapiają się czując lekkość gąbki wszytej w ramiona, chłonę jego agresję i zażenowanie. Chłód zaskoczonego profesora na mój widok przemienia się w hamowaną pogardę. Ostatkiem woli uśmiecha się oddając uścisk ręki, zaznaczając jednak, że zgłoszenie mojej wystawy w zimie niekoniecznie będzie zaakceptowane. Tadzio, który posłusznie robi mi zdjęcie na tle Mojego obrazu, jest bardziej przymilny wiedząc, że jest tylko licealnym nauczycielem. Halinka, której przypadkowo nawet wysłałam pocztówkę na imieniny obsługując właśnie siedem innych Halin, nie wstaje nawet z fotela umiejscowionego blisko piwa, uważnie rejestrując jednak moje czerwone buty. Marian, którego zdążyłam spytać, czy na plener została zaproszona żona Adasia, na której bardziej mi zależało, niż na Adasiu, bo to uniwersytecka bibliotekarka, zdążył tylko rzucić, że nie, że z powodu swojej przemądrzałości ma dożywotni szlaban na plenery Jasia, zanim nie porwała go jakaś kolejna pytająca. Bowiem Marian zalicza więcej plenerów w roku, niż jest miesięcy i ciągle jest zaczepiany. Helena, która zakazała mi mówić na temat śmierci, jako o temacie według niej nieetycznym przy obiadowym stole, teraz przesuwała się od koleżanki do koleżanki, gdzie farbowane, nie zawsze liczne włosy, przepalone papierosami twarze i kanapowe, poklimakteryjne piersi, bardziej niż u mężczyzn dawały sygnały niechybnego już końca. A wszyscy ci producenci artystycznego, twórczego gestu rozmawiali, pili piwo, przechadzali się między sobą, a w drugim końcu, otoczeni wianuszkiem posłusznych i zainteresowanych, odbywała się część oficjalnego rozdawnictwa medali, podziękowań dla władz miasta i głosy poszczególnych prelegentów. Na koniec pożegnałam Franka, który stał niemo i z nudów zabrał mi katalog i zaczął nerwowo kartkować. Nie masz? A, jeszcze nie zabrałem, chciałem zobaczyć, jak wydany. To ja zadzwonię – rzucił, jakby chciał, bym sobie poszła, a ja rzeczywiście chciałam już iść.

W podziemnym przejściu były znowu rozrzucone ulotki, agitujące do autonomii Śląska.

Pawlak zadzwonił wieczorem.
-Jestem Pawlak – wie pani, ten z działki. Nim zdążyłam udać zachwyt, że odwiedza mnie telefonicznie sąsiad Pawlak, natychmiast spochmurniałam.
– Wie pani coś kręcą z pani działką- ściszył głos, jakby ktoś nas podsłuchiwał. Milczałam pytająco. Pani nie uprawia działki i Zarząd pani zabierze działkę i nic pani nie dostanie, a ja pani za nią zapłacę. _ – Jak to? – próbowałam się bronić – przecież kosimy, zbieramy owoce, jestem tam z psem niemal codziennie. Po śmierci ojca ten niechciany spadek rzeczywiście stawał się coraz bardziej nieznośny, jak alejkę pozajmowało następne pokolenie po wymarłych właścicielach. Jednak, mimo wymiany pokoleń, ten komunistyczny skansen, okazał się nietknięty przez czas. Jedynie ludzie i ziemia ulegli zepsuciu, jabłka stały się kwaśne, ludzie jak piołun. Otoczenie trzech sąsiadów, z którymi ojciec wymieniał pomidory i kosztował własnoręcznie wykonane wyroby alkoholowe, zdziwaczała, ogarnięta w dalszym ciągu, nikomu nieprzynoszącą zysku, ani satysfakcji pracą. Obarczeni rodzinami, mnożącymi się wnukami, pozostawali na posterunku przez nikogo nieodwiedzani i nie podziwiani. Zdawałoby się, emerytowany skrzypek filharmonii dysponował zapleczem duchowym w postaci kontaktu z prawdziwą sztuką. Jeszcze niedawno zadręczał mnie pomysłem umówienia się z nim na działce w celu darmowego wykonania specjalnie dla mnie kaprysów Paganiniego, teraz nie kłaniał mi się już i pogrążony w samotniczych dziwactwach nadmiarowej uprawy zatrutych i zakazanych medycznie warzyw. Przedziwne budowle, wznoszone z resztek znalezionych w zaskakujących miejscach, nieludzkie, dalekie od czystości zapijaczonych Indian, ich tereny wielkości chustki do nosa, przekształcały ludzi z biegiem lat w warczące psy. Pani Jola, emerytowana urzędniczka milicyjna, przyjeżdżająca autobusem z odległego osiedla napadała na mnie regularnie, ilekroć nasze wspólne, działkowe przebywanie zaistniało.
– No zróbcież wy – mówiła zawsze przez wy – z tymi gałęziami – wskazując na pęd winogron. Kiedy próbowałam coś powiedzieć, jej równie tłusty mąż wychodził z domku, przypominającego budę dla rosłego psa, przejmował od słabej kobiety rolę bardziej męską naubliżania mi ze wspomnieniem śp. mojego ojca, przewracającego się przez mnie w grobie z powodu działki. I że nic go nie obchodzi szpital i inne tłumaczenia, bo prawo jest prawem i do zarządu pójdzie.
– Dobrze – mówię do słuchawki Pawlakowi. Pojdę do zarządu, i dowiem się o co im chodzi.
– Błagam panią, niech pani do Zarządu nie chodzi, sami to między sobą załatwimy, po co mają pani działkę za darmo odebrać? Czy mogę do pani przyjąć do domu? W Zarządzie nikt o żadnej działce nie słyszał, nikogo ona nie obchodziła, a regularnie opłacana, nie stanowiła żadnego powodu do zainteresowania.

Zadzwoniłam do Pawlaka wieczorem.
– Jestem Bieńczycka – wie pan, ta z działki. Po zdemaskowaniu pawlaczej próby zastraszenia mnie, chciałam chociaż mieć satysfakcję, że rzecz zrozumiał. Chciałam też wyjaśnić, że po takim szlachetnym zachowaniu moich sąsiadów, rzeczywiście nie pozostaje mi nic innego, tylko działkę czym prędzej sprzedać, by ich już więcej nie oglądać.
– Pan, panie Pawlak, nie może być osobą, której sprzedam, mimo, że pan chciał, jak pamiętam, zawsze ją kupić, ze względu na przyjaźń z moim ojcem. Już zaproponowałam pewnej rodzinie i oni są zachwyceni, że ją posiądą.
– Dam więcej – boleśnie odburknął Pawlak.
– Panie Pawlak – proszę mi powiedzieć: skąd pan miał wiadomość, że działkę mi chcą odebrać?
– Ja plotek nie powtarzam! – obruszył się jeszcze gwałtowniej Pawlak.
– Ależ, to nie plotka, przecież nie wziął pan tego z powietrza! Skoro pani Jola nie doniosła, to skąd pan to wziął? Przecież widzi pan, że jesteśmy sąsiadami idealnymi, nikomu nie przeszkadzamy, nie awanturujemy się, nie pijemy, nie kradniemy. Dlaczego wam przeszkadzamy?
– Bo na działce trzeba pracować! – coraz bardziej wzburzony odpowiedział Pawlak.
– Jest w Statucie Zarządu, że jak dwa lata nie uprawia się działki, Zarząd ma prawo działkę odebrać i koniec!
– Ale – próbowałam łagodnym głosem obniżyć wzrastającą agresję – przecież Zarządowi nie przeszkadzałam, jedynie panu, dlaczego panu potrzebny jest widok pracującego fizycznie człowieka na nie swojej działce?
– Tak nie będziemy rozmawiać! – uciął moje pytania Pawlak.

Dzisiejszy obchód osiedla uzmysłowił mi wielkimi bilbordami, że film “S@motność w Sieci” tkwi w mentalności społecznej jako dziewiętnastowieczny model melodramatycznych tęsknot, nie mających racji bytu ani w życiu realnym, ani w wirtualnym. Ciało, któremu pozostało jeszcze jedynie erotyczne przeżycie – jedynej, bezsprzecznej wartości w sieci nie rozpoczęło jeszcze swojego bytu, przetwarzane jest na razie na mentalne wizerunki samego siebie. I tak ten wsobny proces prowadzi do bezwzględnej samotności, która nie ma nic wspólnego z medytacją uwikłanego w hałas świata człowieka.
Nieudana próba tkwienia w alternatywnym do oficjalnych struktur (związek zawodowy) Stowarzyszeniu czy Partii, zaprowadziła mnie do takiej osobności, jakim jest blog. I, jeśli teraz odwiedza mnie kilka osób, których z powodu niskiej jakości licznika nawet nie potrafię zidentyfikować, to działa tu mechanizm czasopisma “Nie”, które podobno zawdzięcza swą poczytność skandalicznym wypowiedziom redaktora Urbana o tych, którzy to pismo czytają. Oczywiście, pastwienie się na kimś na blogu w zamian za odwiedziny jest propozycją nudną i jałową, a wszelkie pomysły na braterstwo, poligamię uczuć i solidarność, do czego sieć powinna dążyć, oddalają się bezpowrotnie. Dlatego wirtualny, blogowy onanizm, dający przyjemność smutną, choć i niewątpliwą, czeka z pewnością niezliczoną, pojawiającą się w sieci codzienną porcję nowo powstałych blogów.
Sztuka, która miała zawsze przesłanie publiczne i społeczne, oparta na indywidualizmie, jego emanacji i promieniowaniu, staje się powoli hodowlą wsobną i degenerującą się. Toteż z czasem pewnie blog będzie artystą, a artysta blogiem równie zdegenerowanym. Tylko film “S@motność w Sieci” zmyli cześć odbiorców, którzy wydawszy na bilet miesięczną opłatę internetową ulegną złudzeniu, że przeżyli coś wyjątkowego.

Sieciowe forum nie różni się wiele od utrwalonych zachowań znanych ze szkoły, pracy, czy innych wspólnot. Pierwsza niechęć do bezbronnego Nowego, maskowana rzadko obłudną grzecznością, jest tym bardziej bezwzględna, że nie chroni wchodzącego ani uroda, ani ranga społeczna w postaci np. munduru. Trudno wkupić się w forum portalu sieciowego nie dysponując przydatnym branżowo nazwiskiem. Można czasami postraszyć zagadkowym nickiem, ale ma to krótkie nogi dla kogoś, kto swoje życie oddaje nałogowi internetowego bywalca i pragnie zaistnienia własnego, a nie cudzego egocentryzmu. Tak więc powoli, na naszych oczach wspaniałe narzędzie komunikacji międzyludzkiej zamienia się w dyrektorski telefon, za pomocą którego można sobie człowieka „wypożyczyć” lub mu coś „załatwić”. Karą na całe szczęcie w Internecie są topniejące gwałtownie rzesze kibiców, widzów, podziwiaczy czy posłusznie terminujących i oczekujących na łaskawość. Bowiem naszczekanie w celu przepędzenia gościa z forum rzadko kończy się powrotem zniewolonego psa, mimo zwierzęcego charakteru operacji.