na druk jeszcze za wcześnie…

Wąż u Blake jest kimś zupełnie innym, niż prezentowany przez Paula Ricoeura na blogu Lecha Bukowskiego.

Wąż w zdarzeniu pramatki Ewy i praojca Adama jest najważniejszy. On gra główną rolę.
Jest odrębną postacią dramatu, a nie, jak hermeneutyką francuski filozof sugeruje odczytanie sceny kuszenia – jedynie psychologiczną strukturą grzechu u poszkodowanych.

Trudno wierzyć Blake’owi wczytując się i brnąć w jego kosmos, w jego mitologię skomplikowaną i prawdopodobną, a jeszcze trudniej nie wierzyć.

Lecz czy jest to kwestia wiary? Czy jest tu jakieś wyjście?
Wejście w Blake to przecież akceptacja jego reguł, które są samą obietnicą.
Ricouer robi wszystko, by gnostycka wiara w dwóch bogów, dobrego i złego przy „micie adamickim” nie doszła do skutku.
Przywołuje współczesną psychiatrię i tkwiące w człowieku tęsknoty za nieskończonością.
Dualizm jest w nas, a nie na zewnątrz, mówi.

Blake wężem uzmysławia istnienie właśnie zewnętrzności, czegoś, co ludziom winno być nie tylko obce, ale i wstrętne.
Dla Blake jest to nieludzkie.

To nie tylko cywilizacja, technika, rzeczy umożliwiające człowiekowi przejście na skróty bez płacenia kosztów.
To tez obłuda, rzeczy niepotrzebne i utrudniające człowiecze stawanie się. Urząd, alienacja, wygnanie z prapoczątku. To wojna, konflikt, coś równie materialnego jak niematerialność wolności.

Trudno oprzeć się nadziei Blake, który bezgranicznie wierzy w moc człowieczą pokonania węża sztuką, a który przybiera w jego utworach różne formy – od splendoru barw i ułudy, po symbol natury, przeciwieństwa wyobraźni, tworzenia więc iluzji i fantazji.

Sąd Ostateczny to Przezwyciężenie Złej Sztuki i Nauki. Tylko Przedmioty Umysłowe są Rzeczywiste; te, które nazywane są Cielesnymi, Nikt nie wie gdzie się Znajdują: ich miejsce jest Fałszem, a Istnienie Oszustwem. Gdzie jeszcze może być Istnienie poza Umysłem i Myślą? Może jedynie w Mózgu Głupca? Niektórzy ludzie pysznią się, że nie będzie Sądu Ostatecznego i że Zła Sztuka zostanie zaakceptowana i zmieszana z Dobrą, że Błąd albo Eksperyment stanie się częścią Prawdy i stworzy im Fundament; Ludzie ci chwalą się, ale ja nie będę im schlebiał.

W pismach londyńskich, pisanych tuż przed śmiercią, Simone Weil domaga się całkowitej likwidacji wszelkich partii politycznych.

Z pewnością miała na myśli założoną niedawno przez sławną i piękną polską pisarkę Manuelę Gretkowską „Partię kobiet”.
Tak jak prosto i uroczo przedstawia na publikowanych przez GW w videogazecie potrzebę zaistnienia powołanej przez siebie partii, tak też głos Simon Weil sprzed pół wieku jest druzgocący i kategoryczny.

Dwie panie różni jedynie punkt widzenia.
Zdawało by się – pisarkę, rzemieślnika ducha – powinno powodować zamierzenie duchowe, a nie socjologiczne.

Udowadnia tę sprzeczność w krótkim eseju Simone Weil, wypunktowując wszelkie lisie imitacje powodowane działaczami wszelkich na świecie partii.
I tych, działających legalnie i tych, przeciwnych reżimom, w podziemiu.
Nawet, jeśli zaczynają od słusznego sprzeciwu, zawsze przerodzą się w zło.
Tu daje przykład klubu jakobinów, zaczynającego od swobodnych dyskusji, a zakończonego na totalitarnej gilotynie.

Simone Weil bada drobiazgowo, czy partia może zawierać jakieś dobro i badanie wypada niepomyślnie.
Nie może!

Weil wśród licznych przykładów i dowodów wyodrębnia trzy zasadnicze czynniki powodujące zezłośliwienie każdej partii i jej wynaturzenie wbrew początkowym intencjom.

Najważniejsze jest rozdymanie przez partie namiętności zbiorowej, którą każda demokracja powinna neutralizować i okiełzać.
W wypadku totalitarnych zapędów partii rozbuchuje jedynie apetyty, wspierające się wzajemnie i ogrzewające własnym ciepłem jednomyślności i pożądania.
Drugą cechą jest potrzeba wzrostu każdej partii, jej tuczenia, werbowania członków i zwalczania bezwzględnego tych, którzy do partii nie należą.

Trzecią, cechą jest bałwochwalstwo.
Ponieważ cel każdej partii jest niejasny, machina partyjna raz wprowadzona w ruch, zaczyna działać sama dla siebie.
Pretekst dobra publicznego jest czystą fikcją.
Pozostaje jedynie totalitaryzm.

Simone Weil rozszerza temat na inne aktywności publiczne, zawierające tę chorobę, jak koła przyjaciół pism, koterie skupione w grupach, ugrupowania w sztuce (surrealizm i kubizm), frakcje Kościołów.
Dzisiaj miałaby pewnie na myśli blogi internetowe i portale.

Ale wszystko ma swe początki w partiach, od których trąd się zaczyna.

Sprzeczność indywidualnego myślenia wystąpi zawsze i członkowi pozostaje albo konflikt sumienia i tajne myślenie własne, albo przyjęcie myślenia partii.
Obie możliwości, spowodowane jedynie istnieniem partii, niszczą nieodwracalnie duszę.

Kobiety na internetowych forach szaleją za Andym Garcia.
Wprawdzie rodowity hawańczyk opuścił ojczyznę mając pięć lat, to stworzył może jedyny w USA film naprawdę kubański.
Nie udało się zilustrować sowieckiej rewolucji Doktorem Żywago, udało się zimitować rewolucję kubańską.

Film zawiera wszystko, za czym zmarły w ubiegłym roku (film też w tym roku wszedł na ekrany) scenarzysta filmu „Hawana, miasto utracone”, dysydent Guillermo Cabrera Infante, tęsknił.
Scenariusz więc przepojony jest muzyką, zmysłowością, idealizmem głównego bohatera, wiedzącego po czyjej stronie jest wolność.

Schemat, rażący banałem wielu recenzentów jest jednak środkiem artystycznym, adekwatnym dla latynoskiej sagi rodzinnej, pełnej wysokich aspiracji kulturowych rodem z Hiszpanii, a więc i radykalnego, zdecydowanego gestu, koloru i uczuć.
Zgrzebność Rewolucji 1959 dokumentują zdjęcia pokazywane w czarnobiałym telewizorze. Są jednoczesnie kontrastem plaż, palm i pięknych kobiet, czyli utratą na rzecz pierwszego.
Gazik wojskowy jadący nieskazitelną plażą, a w nich Che i Fidel to przecież umowność.

Wszystko, co kubańskie, co twórcy, emigranci kubańscy chcą wydobyć i pokazać światu, to proste przesłanie.
Może niemożliwe w świecie polityki, gdzie imperialistyczny postkolonializm rządów kacyka Batisty zamieniony został na sowiecki komunizm Castro. Natomiast możliwy w świecie ducha.
Autorzy filmu nachalnie wznoszą się ponad materialny porządek prawa i państwa. Istotą narodu jest rajskie piękno wyspy wraz z jej mieszkańcami, z murzyńskim rytmem starszym od tymczasowości ziemskiego porządku.

Nie na darmo reżyser i odtwórca głównej roli, Andy Garcia, jest w filmie tancerzem i skutecznie tworzy profesjonalne kluby taneczne.

Wiadomo, że śmierć Fidela Castro nie rozwiąże problemu wyspy, gdzie wyhodowano już upiory i demony.
Ale film zwraca uwagę na istotę miejsca na ziemi, wyjątkowo obdarzonego boskim imperatywem stwórczym, gdzie wciąż żyją jeszcze niezniszczalne jego pierwiastki.
I nie na darmo na szalę wartości autorzy filmu rzucili wszystko, co na Kubie piękne, uduchowione.
Kończą film strofy sławnego wiersza, gdzie wielki modernista kubański, Jose Marti, podobie jak Cabrera skazany na banicję wraca geniuszem poety do miejsca, które ofiarowało mu dajmoniona i uaktywniło w nim poezję.